Zwarte koryto
W bardziej zwartych korytach woda płynąca z większymi głębokościami wolniej się nagrzewa niż woda płynąca z niewielkim spadkiem i z niewielką głębokością. Dla wygody manipulacyjnej warto jest mieć w gospodarstwie karpiowym kilka niewielkich stawów o głębokościach wody 1-1,5 m. Stawki takie używane są do przejściowego i oddzielnego przetrzymywania ikrzyć i mleczaków; pomocne są one przy sortowaniu ryby oraz służyć mogą jako podręczne magazyny do przechowywania ryby konsumpcyjnej dla własnej potrzeby personelu gospodarstwa. Obecnie wymaga się, ażeby każde gospodarstwo posiadające tarlaki i produkujące narybek miało kilka stawów tzw. tarlakowych dla odchowu tarlaków po tarle. Są to niewielkie stawki osuszalne o powierzchni 0,5-3 ha i głębokości 0,8-1,2 m. Przechodząc do podziału technicznego należy scharakteryzować po-, szczególne rodzaje stawów. Stawy opadowe zasilane są wodą pochodzącą z opadów i nie mają stałego dopływu. Zalewane są wczesną wiosną wodami z roztopów śnieżnych i uzupełniane w sezonie hodowlanym okresowo, zależnie od częstotliwości i natężenia deszczy.

Stawy opadowe
Stawy opadowe należy rozbudowywać bardzo ostrożnie, uzależniając obszar ich od powierzchni zlewni, z której spływy zasilają staw, od konfiguracji terenu i jego przepuszczalności. Straty na przesiąkanie ze stawów powstają przeważnie wzdłuż linii grobel, przez podłoże gruntu. Najbardziej pożądanym terenem pod budowę stawów opadowych będą naturalne szerokie zagłębienia w postaci kotlin wysoko wzniesionymi brzegami. Woda w takich stawach utrzymuje się nawet w czasie długotrwałej suszy, straty na przesiąkanie mogą być liczone tylko wzdłuż zewnętrznej linii grobel i będą nieznaczne w stosunku do powierzchni zalewu. Wydajność stawów opadowych zależy w dużej mierze od charakteru i kultury rolnej zlewni. Stawy położone wśród pól, z których podczas deszczy nawalnych spływają ścieki niosące wartościowe składniki spłukane z wygrzanej roli mogą być nawet bardzo wydajne. Stawy oparte na stałym dopływie wody. Do kategorii tej zaliczamy wszystkie stawy, których zalew i uzupełnienie odbywa się w sposób ciągły.

Roboty ziemne
Ponieważ koszty budowy gospodarstwa stawowego w dużej mierze zależą od ilości robót ziemnych, w praktyce więc dopuszczalne są większe głębokości, dochodzące do 1,80 m w dolnych partiach stawu; przez to otrzymuje się większe stawy, lecz w mniejszej ilości, co wpływa na obniżenie ogólnych kosztów. Magazyny są to regularnych kształtów zbiorniki kopano-sypane, o równomiernych głębokościach – 1,60–2,00 m i powierzchni dna – 200-1500 m2. Wydłużony kształt magazynu pozwala na zaciągnięcie sieci pod lodem na całej jego szerokości, staranne zaś wykonanie dna i skarp – na łatwe zebranie ryby. W niektórych gospodarstwach stawowych zakładane są w magazynach drewniane bariery umieszczone pod poziomem wody. Bariery te służą do podtrzymywania lodu podczas spuszczania wody z magazynu i umożliwiają bezpośrednie odławianie ryb pod lodem, bez kosztownego wyrąbywania i usuwania lodu. W dnie dużych magazynów pozostawia się niekiedy wyniosłości w postaci grobelek, o które wspiera się lód, co ochrania ryby od zgniecenia i umożliwia spokojne ich wybranie po opuszczeniu wody.

Magazyn
Przy wyborze miejsca na magazyny należy wziąć pod uwagę, aby między poziomem wody w magazynie a poziomem wody w odprowadzalnikach istniała różnica wynosząca’ około 60 cm, co umożliwia zastosowanie napowietrzania wody i wynikającą stąd możliwość większego zagęszczenia ryb. Poza wyszczególnionymi stawami, które stanowią właściwy trzon gospodarstwa karpiowego, niekiedy buduje się dodatkowe zbiorniki wodne dla celów specjalnych. Zaliczyć tu należy tzw. ogrzewalniki. Są to płytkie stawy o niewielkiej powierzchni zalewu (0,1-0,2 ha), w których przed wprowadzeniem wody do stawów wycierowych pod wpływem słońca nagrzewa się woda do temperatury 15-17°. Ogrzewalniki znajdują zastosowanie tylko tam, gdzie dopływająca woda ze względu na swoje pochodzenie jest chłodna (źródła, rzeczki i strumienie obficie zasilane wodami gruntowymi bądź też płynące w głębokich lub zacienionych korytach itp.). Pewien wpływ na opóźnianie się ogrzania wody w doprowadzalnikach ma charakter przekroju poprzecznego doprowadzalnika.

Przesadki stawowe typu pierwszego
W przesadkach pierwszych w celu zapewnienia obfitego żerowiska należy przewidzieć urządzenie lub nawet budowę specjalnych planktoniarni. Przesadki drugie są to stawy, w których odbywa się dalszy etap rozwojowy młodzieży rybiej, gdzie przebywa ona do końca sezonu hodowlanego, osiągając ciężar 20-50 g. Przesadki drugie są to stawy kilkuhektarowe, których średnia głębokość zalewu wynosi 0,5-0,8 m. W jesieni po spuszczeniu wody z przesadek drugich narybek przenosi się do zimochowów, gdzie przebywa aż do nastania wiosny. Zimochowy są to stawy o powierzchni od pół do kilku hektarów, zależnie od wielkości gospodarstwa i jego produkcji. Zimochów nie powinien zatracać charakteru stawu; powinien mieć partie wody o różnych głębokościach, ze względu na potrzeby zimowania nie mniej niż 1,50 do 400 m; powinny być również miejsca płytkie, aby podczas przedłużającej się jesieni narybek miał możność żerowania. Odławianie narybku z zimochowów i przenoszenie ich do stawów kroczkowych odbywa się na wiosnę.

Stawy kroczkowe
Stawy kroczkowe stanowią typ przejściowy od przesadki drugiej do stawów towarowych (odrostowych). Ich obsadę stanowi narybek drobniejszy, z którego do jesieni wyrastają kroczki o ciężarze poszczególnych osobników 150-250 g. Do tego celu mogą być wykorzystane mniejsze i płytsze stawy typu towarowego. Stawy towarowe (odrostowe) służą do hodowli ryby towarowej (konsumpcyjnej). Na ich budowę przeznacza się grunty i tereny różnej jakości. Wielkość powierzchni zalewu pojedynczego stawu bywa bardzo rozmaita – od kilku do kilkuset hektarów. Przy projektowaniu stawów należy brać pod uwagę ukształtowanie terenu i to, że gospodarowanie na stawach o powierzchni powyżej 25-30 ha i utrzymanie ich jest utrudnione. Głębokość wody w wyżej położonych partiach stawu towarowego wynosi 0,40 m, a w dolnych 1,00-1,60 m. Głębokości są ograniczone koniecznością dostatecznego nagrzania wody oraz koniecznością ułatwienia walki z twardą roślinnością, która opanowuje zbyt płytkie miejsca stawu, wpływając ujemnie na jego wydajność.