Instalacja ogrodowa

Instalację ogrodową możemy założyć powyżej granicy zamarzania, tj. około 0,5 m pod powierzchnią gleby; zaoszczędzimy w ten sposób sporo wysiłku przy pracach ziemnych. Instalacja taka musi mieć spadek 0,3-0,5 % w kierunku najniższego jej punktu, w którym powinien się znajdować kurek opróżniający. Przy pomocy tego kurka spuszczamy z instalacji wodę przed nastąpieniem mrozów. Gdy tylko jest to możliwe, spadek najlepiej prowadzić do studzienki wodomierza; w przeciwnym razie będziemy musieli zbudować oddzielną studzienkę na kurek opróżniający. Dla wygody pod kurkiem opróżniającym powinno się umieścić wiadro, aby zbierać wypływającą wodę. Punkty poboru wody. Przed rozpoczęciem kopania rowów do umieszczenia rur musimy mieć możliwie jasny obraz najkorzystniejszego układu naszego wodociągu wraz z lokalizacją punktów poboru wody. W ogrodzie wypoczynkowym powinien wystarczyć pojedynczy rurociąg z odgałęzieniami. Punkty poboru wody powinny być tak rozmieszczone, aby do wszystkich powierzchni podlewanych można było sięgnąć wężem długości 10-15 m.

Węże ogrodowe

Zbyt długie węże są bardzo niewygodne w użyciu i w ostatecznym rozrachunku koszt ich nie jest mniejszy od kosztu przedłużenia instalacji. Punkty poboru wody budujemy najczęściej z pionowej rury zakończonej odpowiednim zaworem czerpalnym (kranem). Zawór czerpalny powinien być zaopatrzony w gwint do końcówki węża. Wysokość punktów poboru wody powinna wynosić 80-90 cm nad powierzchnią gruntu, co ułatwia podstawianie większych pojemników do pobierania wody. Niejednokrotnie może się okazać, że tak wysokie punkty poboru wody są w ogrodzie niezbyt estetyczne. Można więc ograniczyć ich wysokość (ewentualnie z wyjątkiem jednego) do 50 cm. Zbyt niskie punkty poboru wody, z których możemy pobierać wodę tylko za pomocą węża lub nawet podziemne hydranty ogrodowe są mało praktyczne. Zbyt wysoki punkt poboru wody możemy w ogrodzie wypoczynkowym łatwo i estetycznie zamaskować krzewami lub bylinami. Efektownie może wyglądać punkt poboru wody oparty na drewnianym palu, który musi być zamontowany na betonowym cokole w ziemi.

Bukiety

Aby bukiet kwiatów zrobił odpowiednie wrażenie, trzeba się trochę napracować, używając trochę wyobraźni i poczucia smaku. Praktycznie każdy kwiat cięty nadaje się do zrobienia bukietu. Zajmują się tym kwiaciarki, a konkretniej mówiąc, bukieciarki. Jeżeli ułożymy kilka bukietów z tej Samej ilości kwiatów, o tych samych kolorach i tego samego gatunku, to okaże się, że są do siebie jedynie podobne, ale nie takie same. Bardzo pięknie i dostojnie prezentują się bukiety z róż. Są bardzo wytworne, zwłaszcza, jeżeli użyjemy odpowiednich dodatków. Róże są dość duże objętościowo i wcale nie potrzeba wielu kwiatów, aby ułożyć z nich piękny bukiet. Równie piękne, chociaż nietęchnące już taką powagą, są bukiety z kolorowych frezji. Każdy bukiet można udekorować asparagusem, gipsówką, czy jeszcze innymi, zielonymi dodatkami oraz fantazyjnie przewiązać wstążką. Specyficzny urok mają bukiety z kwiatów polnych, ułożonych ze stokrotek, maków, kaczeńców, koniczyny, z odrobiną pachnącego powoju. Nie są tak trwale, jak hodowlane kwiaty cięte, ale mogą dać wiele radości obdarowanemu.

Dywan kwiatowy – rabaty kwiatowe

Gdy przychodzi wiosna, wszystko zaczyna się zielenić. Na miejskich trawnikach wyrasta młoda i zielona trawa, a pracownicy zieleni miejskiej zabierają się do ich pielęgnacji. W niektórych miejscach miast, zwłaszcza tych reprezentatywnych, można wiosną dojrzeć przepiękne wzory, zrobione z zasadzonych kwiatów. Są tak duże, że część z nich wielokrotnie przewyższa wielkość domowego dywanu. Najczęściej kwiatowe wzory układane są z różnych kolorów bratków., a to dlatego, że bratki mają duże płatki i są bardzo dobrze widoczne. Różnorakość wzornictwa bratkowych dywanów jest praktycznie nieograniczona. Można z nich ułożyć, co tylko się chce. Problemem nie jest nawet napis. Osoby, które układają wzory, mają do dyspozycji białe, żółte, fioletowe, brązowe, bordowe kwiaty. Odpowiednie dobranie kolorystyczne, potrafi zrobić piorunujący efekt dla oglądającego. Oczywiście względnie trzeba uważać, sadząc kwiaty, żeby nie pomylić kolorów. Kwiatowy dywan można uznać za dzieło artystyczne, wykonane bardzo precyzyjnie.

Taras otwarty

Część otwartą tarasu można przykryć „zielonym dachem” wybierając z wieloletnich roślin pnących np. dzikie wino, glicynie, powojnik, pnący rdest itp. Nie należy umieszczać wysokich roślin na froncie tarasu, aby nie ograniczać widoku na ogród. Jeżeli chcemy zasłonić coś lub ochronić od wiatru, należy wybrać wyższe nasadzenia, np. drzewo, duży krzew, grupę roślin drzewiastych lub żywopłot. Do wypełnienia naczyń dla roślin nadaje się standardowa mieszanka ziemi, w której rośliny ozdobne dobrze rosną. Również można zastosować każdą glebę standardową dla roślin pnących itp. Należy wzbogacić ją próchnicą, próchnicą z kory i nawozem organicznym, np, Mannahum w ilości 200g/m2. Rośliny ogrodowe w świetle reflektorów. Kto chce prawdziwie rozkoszować się swoim ogrodem w letni wieczór, może dzięki nastrojowemu oświetleniu stworzyć piękną scenerię. Przy oświetleniu szczególnie pięknie wyglądają rabaty kwiatowe, grupy iglaków i kwitnące krzewy.

Oświetlenie tarasu

Mogą służyć do oświetlania dróg i schodków, jako zabezpieczenie przed ewentualnym upadkiem. W podobnym celu służą latarnie ogrodowe, szczególnie piękne, gdy są artystycznie wykonane przez kowala. Reflektory ogrodowe można umieścić na ziemi tak, by oświetlały rabaty kwiatowe, drzewa, kwitnące krzewy, staw, fontannę czy dekoracyjne budowle ogrodowe. Trzeba jednak pamiętać, że kolor czerwony i niebieski w świetle elektrycznym widzimy jako czarny i często nie uzyskujemy oczekiwanego efektu. Zieloną barwę trawników można rozjaśnić specjalnym oświetleniem. Ogrody z odpowiednim oświetleniem stają się bardziej przytulne. Pomagamy naszym sprzymierzeńcom. Bogato kwitnący ogród bardzo łatwo przyciąga owady. Wiele z nich to naturalni wrogowie mszyc i innych niepożądanych zwierząt Z tej racji są zaliczane do owadów pożytecznych. Biedronki, złotooki, gąsienicznikowate i bzygowate w stadium larwalnym są znanymi wrogami mszyc. Niektórym z nich do przeżycia są konieczne nektar i pyłek kwitnących roślin.

Dokarmianie ptaków w lecie

Głodne są również i te ptaki, które mają jeszcze swoje małe w gniazdach. Zaleca się dokarmianie ich np. larwami mączniaka młynarka lub sucharami, rozdrobnioną bułką itp. W ogrodzie należy postawić naczynie z wodą. Poza tym szczególnym przypadkiem nie należy ptaków latem dokarmiać, powinny one same wyszukiwać sobie pożywienie. W ogrodzie kwiatowym i ozdobnym. Cieszą nas tylko zdrowe róże. Kondycja róż zależy od nas. Przede wszystkim powinniśmy zapewnić odpowiednią wilgotność gleby. W okresach suchych przynajmniej raz na tydzień należy obficie podlać je wodą, w miarę możliwości przed południem, tak aby liście do wieczora dobrze obeschły. Dla zapewnienia kwiatom odpowiedniej wilgotności powietrza zaleca się wieczorem, po gorącym, słonecznym dniu, nawilżać dobrze samą ziemię wokół krzaków. W miarę możliwości nie należy moczyć liści, aby nie dopuścić do rozwoju chorób grzybowych. Młode krzaki róż mają większe zapotrzebowanie na wodę niż starsze, silnie ukorzenione. Ważne, aby powierzchnię gleby.

Uprawa róż

Przynajmniej raz na tydzień spulchnić. Róże są roślinami wymagającymi odpowiedniego nawożenia. Zaraz po rozwinięciu się pierwszych pączków kwiatowych przypada drugie nawożenie. Postarajmy się dać im w tym czasie nawóz wieloskładnikowy, jak np. BioGartenAzet lub specjalny nawóz dla róż, np. RosenAzed. Również odpowiednim jest nawóz płynny BioTrissel. Nie dawać więcej w jednej dawce niż 5 g/m2 azotu (trzeba przestrzegać podanych na opakowaniach ilości). Po nawiezieniu obficie podlać, aby składniki pokarmowe wsiąkły do gleby. Przekwitłe pędy szybko obcinamy razem z jednym lub dwoma liśćmi. W ten sposób zapobiegamy tworzeniu się nasion i związanemu z tym niepotrzebnemu wysiewowi roślin. U róż wielokwiatowych wycina się najpierw przekwitły, środkowy kwiat bez liści. Ze zdrowych, obficie kwitnących róż można raz na tydzień wyciąć bukiet do wazonu. W pobliżu głównego rozwidlenia pędów należy zostawić przynajmniej jeden duży liść, aby w ten sposób zapewnić wyrośnięcie nowego pędu kwiatowego. Z powodu.

Nawożenie roślin

Kompost nie przefermentowany, to przykrywamy nim ziemię między roślinami, a przede wszystkim pogrubiamy cienką okrywę w ogrodzie użytkowym. Jeśli kompostu brakuje, a wzrost roślin nie jest zadowalający, dajemy co 24 tygodnie 20 do 30 g/m2 mineralnego nawozu wieloskładnikowego w postaci granulowanej lub płynnej. Również nawozy organiczne, jak np. BioGartenAzet lub BioTrissol (nawóz płynny) nadaje się do dokarmiania. Jeżeli części nadziemne roślin zostaną posypane nawozem, należy bezzwłocznie zmyć je czystą wodą. W ten sposób związki pokarmowe szybko dostaną się w pobliże korzeni. Jeżeli stosujemy nawóz dolistny (0,2%), to nie należy go zmywać. Nie oszczędzajmy na miejscach do siedzenia. Powinny znaleźć się na słońcu i w cieniu w ogrodzie kwiatowym, w sadzie i w warzywniku. Jeśli chcemy w ich pobliżu mieć piękne kwiaty, to przy siewie zastosujmy taśmy siewne, a zaoszczędzimy sobie wiele trudu. Przylżeńce, wciornastki są bardzo nieprzyjemne. Z powodu nakłuć tych szkodników liście pokrywają.

Szkodniki liści

Młode pędy są szczególnie silnie atakowane. Przylżeńce przenoszą się z chwastów na rośliny uprawne. Ponieważ najczęściej przebywają one na spodniej strome liścia i są bardzo płochliwe, rzadko je zauważamy. Znalezienie dorosłych owadów jest trudniejsze niż młodych – larw, czy nimf. Gdy tylko zauważymy pierwsze szkody, a szczególnie widoczne są one na daliach, opryskujemy np. 2% Neudosanem. W czasie chłodów lub wcześnie rano odrętwiałe z zimna owady otrząsamy na rozłożone kawałki płótna. zkody spowodowane wygryzaniem brzegów liści. Różne szare chrząszcze ryjkowce, jak np. 6 mm wielkości oprzędzik i 10 mm opuchlak nocą wyżerają brzegi liści w półkoliste zagłębienia. W ciągu dnia siedzą ukryte w ziemi. W celu zniszczenia szkodników należy glebę ostrożnie opylić preparatem Spruzit w proszku. Młode ptaki, które opuściły już gniazda, próbują pierwszych lotów. W czasie gorących dni nie znajdują wystarczającej ilości pożywienia.

Tarasowe podstawy

Sprawy ogólne i założenia podstawowe. Taras w centrum uwagi. Taras powinien być częścią wygodnie urządzonego ogrodu. Nawet częściowe zadaszenie go sprawia, że pobyt na powietrzu nie jest tak bardzo uzależniony od pogody. Najdogodniejsza jest zachodnia lub południowozachodnia wystawa tarasu. Również wtedy, gdy patrzymy na ogród, wzrok nasz zatrzymuje się chętnie na roślinach służących do dekoracji tarasu. Naturalnie sadzimy ich tyle, aby można było jeszcze wygodnie ustawić meble i to tak, aby przy byle ruchu nie wpadać na donicę z kwiatami czy kubeł z krzewami. Także kilka roślin pokojowych, jak np. zielistka Chlorofytum, asparagus czy trzykrotka, które znoszą wyniesienie na wolne powietrze, można unieście w wybranych miejscach tarasu. Rośliny wazonowe można podzielić na potrzebujące słońca, np. oleander, hibiskus, (ketmia, róża chińska), wciąg męczennica i na lepiej rosnące w półcieniu zaślaz, (klonik, abutilon), trzmielina. Szeroko krzewiące się, niezbyt wysokie rośliny sadzimy w misach.

Ustawianie donic

Bądź w skrzynkach i ustawiamy na parapetach czy balustradach. Na słoneczne stanowiska nadają się pelargonie, petunie, rączniki i inne kwiaty letnie. Natomiast półcień lubią fuksje, begonie bulwiaste, balsaminy. Wszystkie one kwitną od maja do mrozów. Bardzo ciekawie wyglądają rośliny wyrastające wprost zwierzchni tarasu. W tym celu nie pokrywa się całego tarasu płytami, a pozostawia wolne miejsca, w których przygotowuje się grzędy. Ziemia w nich powinna mieć 25 cm głębokości i przepuszczalne podłoże, tak aby za szybko się nie zakwaszała. Posadzić na nich można wiele niskich drzewek, krzewów, kwiatów letnich, roślin celowych i bulwiastych. Słupki i różne podpory typu pergoli należy ozdobić pnączami. Jednoroczne rośliny pnące wymagają więcej pracy, ale mają tę zaletę, że co roku można co innego uprawiać. Polecenia godną jest np. sępota kobea (Cobaea), wilec (Ipomoea, Pharbitis), tunbergia (Thunbergia). Również z boku można znaleźć miejsce na czerwoną fasolę i jednoroczny japoński chmiel.

Punkt czerpania wody

Wylot zaworu czerpalnego powinien znajdować się 4cm powyżej brzegu podstawianego naczynia (beczki) – wyklucza to możliwość zassania zanieczyszczonej wody do wodociągu. Zaopatrzenie w wodę ze studni. Jeżeli nie możemy podłączyć ogrodu do miejskiej sieci wodociągowej, musimy budować studnię. Pracę tę najlepiej zlecić odpowiedniej firmie, zatrudniającej fachowców i ona to powinna zadecydować o wyborze miejsca na studnię przestrzegając jednocześnie obowiązujących przepisów prawnych. Najprostszym urządzeniem do czerpania wody jest zwykła pompa ssąca, która ma jednak ograniczoną wydajność i jest uciążliwa w obsłudze. Wydajniejsza jest dwucylindrowa ręczna pompa tłokowa (ssąco-tłocząca) o wydajności do 30 l/min1. Gdy dysponujemy energią elektryczną, najlepiej jest zlecić założenie pompy elektrycznej z całą instalacją hydroforową, która zapewnia, podobnie jak przy zaopatrzeniu z cieci wodociągowej, stałe ciśnienie wody. Zdania na temat wrażliwości roślin starszych na zimną wodę ze studni czy z sieci wodociągowej są dziś podzielone.

Pojemniki na wodę

Jednakże fachowcy są zgodni co do tego, że dla roślin kiełkujących, dla młodych siewek i gatunków ciepłolubnych lepsza jest woda „odstana”, podgrzana przez powietrze i słońce. Dlatego zbiornika na wodę do podlewania nie trzeba traktować jako przeżytek. Spotykane zazwyczaj pojemniki są jednak raczej brzydkie (stare wanny blaszane kanistry kotły) i szpecą nasze ogrody. Ich miejscem powinna być składnica złomu, a nie ogród wypoczynkowy. Bardziej przydatne są beczki blaszane. Są one jednak trochę za wysokie . utrudnia czerpanie wody wiadrem czy polewaczką. Górny brzeg pojemnika n wodę nie powinien znajdować się wyżej niż 70 cm od powierzchni gruntu, a więc należy beczkę odpowiednio zagłębić w ziemię. Beczka blaszana musi być pomalowana wewnątrz trwałą farbą antykorozyjną. Przy trochę większym wysiłku i odrobinie fantazji możemy zamienić ją w ciekawy zbiornik wodny, w którym nikt nie dopatrzy się zwykłej beczki. Na przykład można ją obłożyć deskami albo – co jest trochę trudniej – pokryć betonem czy otoczyć murkiem.

Projektowanie bonsai

Projektowanie bonsai polega na nadaniu odpowiednich kształtów roślinom, poprzez przycinanie korzeni, formowanie pnia i aranżację rozgałęzień oraz na dobraniu donicy, w której roślina będzie się najlepiej prezentowała. Najważniejszą częścią pnia jest jego wierzchołek, który powinien zwężać się ku szczytowi. Grubość pnia u podstawy świadczy o wieku rośliny. Najlepiej gdy pień wyrasta z ziemi pod pewnym kątem, co jest konieczne do uzyskania odpowiedniej harmonii projektu. Gałęzie są podstawowym elementem drzewa. Można je kształtować przez przycinanie i drutowanie, lecz wybierając drzewo lub krzew należy wziąć pod uwagę styl, jaki chce się mu nadać. Celem, do którego powinno się zmierzać, jest uzyskanie gałęzi wyrastających z pnia dookoła drzewa i tworzących jakby schody. Bonsai formuje się zwykle z przedniej strony, zwanej frontową. Powinna ona ukazywać najatrakcyjniejszą stronę rośliny, ciekawie uformowane korzenie i najlepszą aranżację gałęzi. Większość bonsai ma wysokość od 15 do 60 cm. Projektując bonsai trzeba zachować odpowiednie proporcje miedzy doniczką a rośliną. Wielkość naczynia i jego kształt muszą być dostosowane do pokroju drzewa. Smukłe okazy lepiej wyglądają w lżejszych donicach, przysadziste zaś zwykle sadzi się do cięższych naczyń.

Kolory bonsai w ciągu roku

W ciągu roku nasze drzewko bonsai zmienia kolory. Najlepiej bonsai prezentuje się wiosną. Jasnozielone, młode igły modrzewia japońskiego (Larix kaempferi) i błyszczące liście klonu palmowego (Acer palmatum) tworzą niepowtarzalną kompozycję. Inne polecane gatunki wiosną to: Azalia (Rhododendron), wisteria, jabłoń (Malus), głóg (Crataegus), wiśnia (Prunus subhirtella Autumnalis) i inne wiśnie. W porze letniej drzewko bonsai rośnie bardzo intensywnie. Gałęzie pokrywają się młodymi liśćmi o różnych odcieniach zieleni, a u wielu azalii (Rhododendron) wkrótce po nich pojawiają się efektowne, kolorowe kwiaty. Polecane gatunki porą letnią to: granat, ognik i irga. Jesień, podobnie jak wiosna, to kolorowa pora roku. W tym czasie liście klonu przebarwiają się na żółto, pomarańczowo, czerwono i purpurowo. Opadające igły modrzewia (Larix) zmieniają się z jasnozielonych na żółte, liście miłorzębu stają się ciemnożółte, a wszystkich odmian stewartii i trzmieliny przybierają różne odcienie czerwieni. Zimą można oglądać zimozielone gatunki, między innymi sosnę Thunberga (Pinus Thunbergii) z jasnozielonymi igłami. Później, wczesną wiosną, rozwijają się pachnące kwiaty moreli (Prunus mume). Pojawiają się one na gałęziach na długo przed rozwojem liści.

Narzędzia do pielęgnacji bonsai

Przy pielęgnacji naszego bonsai istotną rolę spełniają odpowiednio dobrane narzędzia. Bardzo ważne są narzędzia do cięcia i przycinania. W sklepach ogrodniczych można dostać wiele narzędzi specjalistycznych. Dobre narzędzia są niestety dosyć drogie, ale tańsze nie zawsze są dobrej jakości. Kupując narzędzia należy wziąć pod uwagę rozmiar i typ bonsai, do którego będą nam one potrzebne. Ważne są tez narzędzia do drutowania. Drutu używamy nie tylko do formowania gałęzi i pni drzew, lecz także do przytrzymywania ich w odpowiednim miejscu w naczyniu. Szczypcami można skręcić druty, nadając odpowiedni kształt pniom i gałęziom, a także zedrzeć korę, tworząc tak zwany jin. Narzędzia do sadzenia (pędzel, rydel ogrodniczy, siatka, hak, szufla do ziemi) są używane do sadzenia roślin, a potem mogą się przydać podczas przesadzania bonsai, co jest niezbędne do utrzymania kompozycji w dobrym stanie. Siatkę należy umieścić na dnie doniczki, aby zapobiec zalaniu rośliny podczas podlewania. Do przycinania grubych gałęzi większych okazów drzew lub krzewów potrzebne są narzędzia mechaniczne, takie jak szlifierka oraz wiertarka z wymienną końcówką. Wiertarka przyda się do wygładzenia cięć wykonanych szlifierką albo zamiast szlifierki w przypadku mniejszych drzew.

Naczynia na bonsai

Aby nasze drzewko bonsai pięknie się prezentowało potrzebuje odpowiednio dobranego naczynia. Umieszczenie rośliny w odpowiednim naczyniu zależy od wybranego stylu bonsai. Oprócz wielkości, kształtu i koloru rośliny ważne jest także, aby nasze naczynie było łatwo przepuszczalne dla wody, a jednocześnie utrzymywało odpowiednią wilgotność podłoża. Ilość ziemi w doniczce powinna być proporcjonalna do wielkości korzenia, co sprzyja między innymi dobremu ich rozwojowi. Doniczka na bonsai powinna być dodatkowo odporna na mróz. Bonsai można już umieścić w małej, dekoracyjnej doniczce o średnicy 12 – 40 mm. W sklepach ogrodniczych jest duży wybór doniczek nadających się na bonsai, są one o różnych kształtach, wielkościach i kolorach. Większość powinna być dobrej jakości. Niektóre z nich są importowane nawet z Japonii, z regionu Tokoname. Zwykle doniczki o naturalnych kolorach ziemi pokryte są glazurą. Naczynie na bonsai powinno mieć duże otwory w dnie, które to pozwolą utrzymać odpowiednią wilgotność podłoża naszego drzewka. Aby zapobiec wymywaniu ziemi, otwory należy dodatkowo przykryć siatką. Odpowiednio wykonane zabezpieczenie z drutu przymocowane do siatki zapobiegnie jej przesunięciu.

Sadzenie bonsai w grupie

Bonsai nie musi rosnąc samotnie, pojedynczo. Można sobie pozwolić na sadzenie bonsai w grupie. Daje to niesamowite efekty wizualne. Najważniejsze w tej metodzie sadzenia w grupie jest stworzenie wrażenia perspektywy i przestrzeni. Zwykle wybiera się drzewa tego samego gatunku, zimozielone lub gubiące liście, aczkolwiek nie stanowi to żelaznej zasady. Do sadzenia w małych i średnich grupach lepiej wybrać gatunki o małych liściach. Większe skupiska tworzy się z drzew o okazalszym ulistnieniu. Najwyższe drzewko w naszej kompozycji powinno rosnąc prosto. Wszystkie pnie powinny być dobrze widoczne z przedniej strony. Przygodę sadzenia bonsai w grupie należy rozpocząć od wybrania odpowiednich drzewek lub krzewów i umieszczenia ich w doniczce. Wybieramy przednią stronę najwyższego z nich i pozycję, jaką zajmie w doniczce. Następnie należy posadzić niższe i cieńsze drzewka po obu stronach najwyższego okazu, zostawiając nieco przestrzeni między nimi. Kolejnym krokiem jest dostateczne podlanie ziemi w doniczce. Następnie dodajemy świeżego mchu, aby podkreślić naturalność kompozycji, i odpowiednio rozkładamy go na powierzchni. Do sadzenia bonsai w grupie doskonale nadaje się karłowa szydlica japońska.

A cóż to Bonsai?

Bonsai jest miniaturką drzewa i natury. Na bonsai nadaje się wiele gatunków drzew i krzewów. Przy wyborze odpowiedniej rośliny należy rozważyć następujące cechy: ciekawy pień z równomiernie rozłożonymi gałęziami, atrakcyjna barwa kory, zwięzła, dobrze ułożona korona z małymi liśćmi, kwiatami i owocami. Najprostszą drogą zdobycia bonsai jest kupno dorosłego okazu. Największy wybór roślin oferują specjalistyczne szkółki i duże centra ogrodnicze, gdzie można wybrać najciekawszą roślinę lub interesującą kompozycję. Cena oryginalnego bonsai może być jednak bardzo wysoka. W naturze drzewa często przybierają karłowatą formę ze względu na niesprzyjające warunki środowiska. Czasami można taki okaz wykorzystać do uprawy w donicach. Oczywiście można to zrobić za zgodą właściciela terenu. Wykopanie drzewa nie jest łatwe i wymaga specjalnych narzędzi. Nie zawsze też się uda je uratować. Centra ogrodnicze oferują bogaty wybór gatunków drzew i krzewów, z których można samemu zrobić bonsai w stylu, jaki nam najbardziej odpowiada. Nie wszystkie jednak gatunki nadają się na bonsai. Innym sposobem pozyskania roślin może być zakup okazów od ogrodnika. Mogą to być drzewa lub krzewy, które przez jakiś czas rosły w gruncie. Następnie były przesadzone do doniczek, gdzie nowe przyrosty zostały przycięte i odrutowane. Wiele karłowatych roślin nadaje się na bonsai, np. irga, pigwowiec, ognik.

Rozmnażanie bonsai

Jednym ze sposobów rozmnażania drzewek lub krzewów bonsai jest rozmnażanie z nasion. Jest to niedrogi, ale dosyć czasochłonny sposób otrzymania drzewka. Nasiona bowiem wschodzą do dwóch lat, a rośliny nie zawsze dobrze rosną i się rozwijają. Główne wady tej metody to między innymi: długi okres wzrostu drzewa, który limituje wybranie odpowiedniego stylu bonsai, jak również z wybranych nasion nie zawsze wyrasta roślina podobna do rośliny macierzystej. Innym znanym sposobem rozmnażania bonsai jest rozmnażanie z sadzonek. Ten powszechnie stosowany sposób jest tani i dosyć łatwy, a otrzymany dzięki temu okaz jest identyczny z macierzystym. Sadzonki ukorzeniają się w ciągu trzech tygodni, a w sześć miesięcy można już otrzymać roślinę taką samą, jak po trzech latach uprawy z nasion. Niektóre gatunki, między innymi sosnę pospolitą, bardzo trudno rozmnożyć z sadzonek. Jeśli chcemy otrzymać roślinę szybciej niż przez wysiew nasion, a przy tym ma ona zachować wygląd rośliny macierzystej, powinniśmy wypróbować szczepienia lub rozmnażanie przez odkłady powietrzne. Metody te wymagają jednak dużych umiejętności i zręczności, z pewnością nie są polezane dla początkujących miłośników hodowli bonsai.