Stawy dla trzeciego roku hodowli 73,5%; stawy zimowe i magazyny 2,0%; razem 100,0%; Dla hodowli dwuletniej podział powierzchni zalewowej przy ciężarze ryby w pierwszym roku 100 g, a w drugim 500 g kształtowałby się jak następuje: stawy dla pierwszego roku hodowli 17%; stawy dla drugiego roku hodowli 81%; stawy zimowe i magazyny 2%; razem 100%. Oczywiste jest, że liczby te mogą być traktowane tylko orientacyjnie. W każdym konkretnym wypadku należy przed podziałem przeanalizować i uwzględnić naturalna wydajność poszczególnych obszarów terenu zalewowego, gdyż często może się zdarzyć, że w większych gospodarstwach rybnych dno przyszłych stawów stanowić będą grunty różnej jakości, od piasków poczynając, na gruntach torfiastych kończąc. Nieraz takie gospodarstwo stawowe korzystać będzie z wód różnej jakości, co także ma wpływ na wydajność produkcyjną stawów. W przypadkach szczególnych, kiedy gospodarstwo stawowe nastawione jest, np. na produkcję narybku lub kroczków, nie tylko dla własnych potrzeb, ale i na potrzeby innych użytkowników, podział terenu będzie odbiegał również od normatywu, gdyż zależnie od potrzeb przeznacza się wówczas większe powierzchnie dla pierwszego i drugiego roku hodowli.

Twarda roślinność
Walka z twardą roślinnością najtrudniejsza jest w miejscach płytkich, gdyż potrzebna jest warstwa wody dla przykrycia ściętych łodyg roślin. Aby uniknąć płycizn w dużych stawach, wydziela się z nich płytkie miejsca, tam gdzie głębokość stawu dochodzi do 40-50 cm. Płycizny te oddziela się od stawu specjalnymi groblami. W małych stawach, np. w przesadkach pierwszych, łatwiej jest nie dopuścić do zarastania, gdyż dno tych stawów jest corocznie orane, wapnowane i nawożone. W stawach czystych, nie porośniętych twardą roślinnością, wykorzystanie karmy jest znacznie większe, a wszelkie zabiegi mające na celu nawożenie lub polepszenie stanu sanitarnego dają efekty nieporównanie większe niż w stawach zapuszczonych. Przed inwazją dzikiej ryby zabezpiecza się stawy kratami lub siatkami umieszczonymi na dopływie wody. Ilość dni ciepłych w okresie hodowlanym oraz wystarczająca ilość wody dla podtrzymania pełnego zalewu stawów są to czynniki, które odgrywają niepoślednią rolę w wydajności stawów.

Woda
Woda ma szereg właściwości fizycznych, odróżniających ją od powietrza. Jedną z tych właściwości wody jest jej wysokie ciepło właściwe. Dlatego wody nagrzewają się wolniej od powietrza, ale też wolniej oddają ciepło do otoczenia. Woda w porównaniu z dobowym maksimum termicznego powietrza, które przypada pomiędzy godziną 13.00 a 14.00, osiąga najwyższą temperaturę o dwie godziny później (około godziny 16.00). Drugą charakterystyczną cechą wody jest jej wysokie ciepło topnienia i parowania oraz szczególna zdolność rozszerzania się w czasie zamarzania. Dzięki tej właściwości, mimo niskiej temperatury otoczenia i wytwarzania się pokrywy lodowej, wewnątrz zbiornika pozostaje ona ciepła, co umożliwia życie organizmom wodnym. Temperatura. Spośród szeregu czynników geograficznych temperatura wywiera dominujący wpływ na klimat wodny. Źródłem ciepła w wodzie, podobnie jak na lądzie, jest słońce. Woda w stawach wskutek oddziaływania gleby dna stawowego nagrzewa się szybciej w porównaniu z wodą w jeziorach.

Przewietrzanie komór
Komory pracujące na tak zwanej zasadzie złóż biologicznych muszą być stale przewietrzane, aby bakterie tlenolubne tworzące błonkę mogły spełniać swoje zadanie. Osad czynny. Metoda osadów czynnych polega na koagulowaniu zawiesiny w ściekach również za pomocą organizmów żywych, ale w środowisku wodnym. W tym celu kłaczkowate skupienia bakterii wprowadza się do surowych ścieków. Ponieważ bakterie wymagają od normalnego rozwoju dodatku tlenu, zachodzi potrzeba napowietrzania ścieków i mieszania ich w celu równomiernego rozprowadzania w kanałach, w których odbywa się oczyszczanie. Bakterie odżywiają się substancjami organicznymi ścieków i powodują ich oczyszczanie w ciągu kilkunastu godzin. Do naturalnych biologicznych metod oczyszczania ścieków zaliczyć należy pola irygowane, pola filtracyjne oraz stawy i jeziora. Jeziora ze względu na znaczne oddalenie od większych ośrodków przemysłowych są w mniejszym stopniu narażone na zanieczyszczenia. Gospodarstwa stawowe czasem mogą uchronić się zamknięciem dopływu od fali zawierającej śmiertelne dla ryb stężenie substancji trujących.

Kwasowość wody
Kwasowość wody świadczy na ogół o zachodzących w niej procesach rozkładowych, w związku z czym odbierany jest wodzie niezbędny dla życia ryb tlen, a wydzielane są niepożądane produkty towarzyszące gniciu. Kwasowość wpływa ujemnie na zdolności produkcyjne wód rybnych oraz pogarsza stan sanitarny i zdrowotny środowiska wodnego. Wielkie straty w gospodarstwie rybnym powodowane są różnego rodzaju chorobami nękającymi ryby. Najgroźniejszą chorobą karpi jest posocznica, przybierająca często rozmiary epizootii. Wiele chorób powstaje wskutek atakowania ryb przez pasożyty zewnętrzne i wewnętrzne. Pasożyty wyczerpują poza tym bezpośrednio organizmy ryb i mogą być przyczyną ich śmierci. Szczególnie groźne są dla młodszych roczników oraz ryb słabszych, niedorozwiniętych. Wraz z dopływającą wodą łatwo może przedostać się do stawów ryba dzika drapieżna i niedrapieżna, jeżeli nie istnieje przeciw temu odpowiednie zabezpieczenie dopływu. Ryby dzikie drapieżne niszczą bezpośrednio rybę hodowaną przez pożeranie jaj, łącznie zaś z rybami nie-drapieżnymi stanowią mało użyteczny chwast rybi, zubożający zasoby pokarmowe stawu.

Zbiorniki rzeczne
Będą tu należały zbiorniki zasilane wodą z rzek, źródeł, kanałów, jezior itp. Powierzchnia zalewu gospodarstwa stawowego opartego na stałym dopływie jest uzależniona od ilości możliwej do pobrania wody z cieku naturalnego. Stawy zamknięte (nieprzepływowe) są to zbiorniki, gdzie poza pokryciem strat wywołanych parowaniem i przesiąkaniem nie dopływają i nie przepływają przez stawy zbyteczne ilości wody. Zbiorniki zamknięte mają większą zdolność produkcyjną niż zbiorniki przepływowe. Nadmiar wody przechodzącej przez stawy przepływowe oziębia wody stawowe, wyługowuj e mineralne składniki dna, porywa z sobą wylęgłe na wygrzanej wodzie skorupiaki i przeszkadza przebiegowi pożytecznych procesów biologicznych, jakie mają miejsce w spokojnej, należycie wygrzanej wodzie. Stawy przepływowe, które przepuszczają wody normalne i wielkie, trudno jest osuszyć, ochronić przed wtargnięciem ryb dzikich oraz poddać zabiegom melioracyjnym i nawożeniu; stawy takie narażone są często na niebezpieczeństwo przerwania grobel podczas przejścia wielkich wód w czasie powodzi wiosennych lub letnich.

Stawy pompowane
Stawy zasilane wodą pompowaną. Dopływ wody pompowanej ma charakter okresowy, zależny od rodzaju i czasu trwania pracy silnika. Okresowość może być mniej lub więcej regularna, jeżeli siła napędowa zależy jedynie od węgla lub ropy, albo też zmienna, jeżeli silnikiem poruszającym pompę będzie turbina wietrzna lub wodna. Silnik cieplny może pracować około 12 godzin na dobę. Przy intensywnej eksploatacji można przedłużyć jego pracę do 16 godzin na dobę. Dłuższa praca, aczkolwiek możliwa, wymaga jednak nocnej zmiany; trudniejszy jest wtedy nadzór i obsługa. Przy obliczeniach instalacji pompującej z zastosowaniem silnika cieplnego zakłada się, że w okresie zalewania stawów intensywność pompowa. Koniecznym warunkiem jest doprowadzenie ścieków miejskich w stanie świeżym w należytym rozcieńczeniu czystą wodą silnie nasyconą tlenem. Ścieki przed ich wprowadzeniem do stawów rybnych powinny być oczyszczone z grubszych zawiesin oraz tłuszczu w specjalnie wybudowanych zbiornikach wstępnych, pełniących rolę odstojników.

Zwarte koryto
W bardziej zwartych korytach woda płynąca z większymi głębokościami wolniej się nagrzewa niż woda płynąca z niewielkim spadkiem i z niewielką głębokością. Dla wygody manipulacyjnej warto jest mieć w gospodarstwie karpiowym kilka niewielkich stawów o głębokościach wody 1-1,5 m. Stawki takie używane są do przejściowego i oddzielnego przetrzymywania ikrzyć i mleczaków; pomocne są one przy sortowaniu ryby oraz służyć mogą jako podręczne magazyny do przechowywania ryby konsumpcyjnej dla własnej potrzeby personelu gospodarstwa. Obecnie wymaga się, ażeby każde gospodarstwo posiadające tarlaki i produkujące narybek miało kilka stawów tzw. tarlakowych dla odchowu tarlaków po tarle. Są to niewielkie stawki osuszalne o powierzchni 0,5-3 ha i głębokości 0,8-1,2 m. Przechodząc do podziału technicznego należy scharakteryzować po-, szczególne rodzaje stawów. Stawy opadowe zasilane są wodą pochodzącą z opadów i nie mają stałego dopływu. Zalewane są wczesną wiosną wodami z roztopów śnieżnych i uzupełniane w sezonie hodowlanym okresowo, zależnie od częstotliwości i natężenia deszczy.

Stawy opadowe
Stawy opadowe należy rozbudowywać bardzo ostrożnie, uzależniając obszar ich od powierzchni zlewni, z której spływy zasilają staw, od konfiguracji terenu i jego przepuszczalności. Straty na przesiąkanie ze stawów powstają przeważnie wzdłuż linii grobel, przez podłoże gruntu. Najbardziej pożądanym terenem pod budowę stawów opadowych będą naturalne szerokie zagłębienia w postaci kotlin wysoko wzniesionymi brzegami. Woda w takich stawach utrzymuje się nawet w czasie długotrwałej suszy, straty na przesiąkanie mogą być liczone tylko wzdłuż zewnętrznej linii grobel i będą nieznaczne w stosunku do powierzchni zalewu. Wydajność stawów opadowych zależy w dużej mierze od charakteru i kultury rolnej zlewni. Stawy położone wśród pól, z których podczas deszczy nawalnych spływają ścieki niosące wartościowe składniki spłukane z wygrzanej roli mogą być nawet bardzo wydajne. Stawy oparte na stałym dopływie wody. Do kategorii tej zaliczamy wszystkie stawy, których zalew i uzupełnienie odbywa się w sposób ciągły.

Roboty ziemne
Ponieważ koszty budowy gospodarstwa stawowego w dużej mierze zależą od ilości robót ziemnych, w praktyce więc dopuszczalne są większe głębokości, dochodzące do 1,80 m w dolnych partiach stawu; przez to otrzymuje się większe stawy, lecz w mniejszej ilości, co wpływa na obniżenie ogólnych kosztów. Magazyny są to regularnych kształtów zbiorniki kopano-sypane, o równomiernych głębokościach – 1,60–2,00 m i powierzchni dna – 200-1500 m2. Wydłużony kształt magazynu pozwala na zaciągnięcie sieci pod lodem na całej jego szerokości, staranne zaś wykonanie dna i skarp – na łatwe zebranie ryby. W niektórych gospodarstwach stawowych zakładane są w magazynach drewniane bariery umieszczone pod poziomem wody. Bariery te służą do podtrzymywania lodu podczas spuszczania wody z magazynu i umożliwiają bezpośrednie odławianie ryb pod lodem, bez kosztownego wyrąbywania i usuwania lodu. W dnie dużych magazynów pozostawia się niekiedy wyniosłości w postaci grobelek, o które wspiera się lód, co ochrania ryby od zgniecenia i umożliwia spokojne ich wybranie po opuszczeniu wody.

Magazyn
Przy wyborze miejsca na magazyny należy wziąć pod uwagę, aby między poziomem wody w magazynie a poziomem wody w odprowadzalnikach istniała różnica wynosząca’ około 60 cm, co umożliwia zastosowanie napowietrzania wody i wynikającą stąd możliwość większego zagęszczenia ryb. Poza wyszczególnionymi stawami, które stanowią właściwy trzon gospodarstwa karpiowego, niekiedy buduje się dodatkowe zbiorniki wodne dla celów specjalnych. Zaliczyć tu należy tzw. ogrzewalniki. Są to płytkie stawy o niewielkiej powierzchni zalewu (0,1-0,2 ha), w których przed wprowadzeniem wody do stawów wycierowych pod wpływem słońca nagrzewa się woda do temperatury 15-17°. Ogrzewalniki znajdują zastosowanie tylko tam, gdzie dopływająca woda ze względu na swoje pochodzenie jest chłodna (źródła, rzeczki i strumienie obficie zasilane wodami gruntowymi bądź też płynące w głębokich lub zacienionych korytach itp.). Pewien wpływ na opóźnianie się ogrzania wody w doprowadzalnikach ma charakter przekroju poprzecznego doprowadzalnika.