Bukiety

Aby bukiet kwiatów zrobił odpowiednie wrażenie, trzeba się trochę napracować, używając trochę wyobraźni i poczucia smaku. Praktycznie każdy kwiat cięty nadaje się do zrobienia bukietu. Zajmują się tym kwiaciarki, a konkretniej mówiąc, bukieciarki. Jeżeli ułożymy kilka bukietów z tej Samej ilości kwiatów, o tych samych kolorach i tego samego gatunku, to okaże się, że są do siebie jedynie podobne, ale nie takie same. Bardzo pięknie i dostojnie prezentują się bukiety z róż. Są bardzo wytworne, zwłaszcza, jeżeli użyjemy odpowiednich dodatków. Róże są dość duże objętościowo i wcale nie potrzeba wielu kwiatów, aby ułożyć z nich piękny bukiet. Równie piękne, chociaż nietęchnące już taką powagą, są bukiety z kolorowych frezji. Każdy bukiet można udekorować asparagusem, gipsówką, czy jeszcze innymi, zielonymi dodatkami oraz fantazyjnie przewiązać wstążką. Specyficzny urok mają bukiety z kwiatów polnych, ułożonych ze stokrotek, maków, kaczeńców, koniczyny, z odrobiną pachnącego powoju. Nie są tak trwale, jak hodowlane kwiaty cięte, ale mogą dać wiele radości obdarowanemu.

Dywan kwiatowy – rabaty kwiatowe

Gdy przychodzi wiosna, wszystko zaczyna się zielenić. Na miejskich trawnikach wyrasta młoda i zielona trawa, a pracownicy zieleni miejskiej zabierają się do ich pielęgnacji. W niektórych miejscach miast, zwłaszcza tych reprezentatywnych, można wiosną dojrzeć przepiękne wzory, zrobione z zasadzonych kwiatów. Są tak duże, że część z nich wielokrotnie przewyższa wielkość domowego dywanu. Najczęściej kwiatowe wzory układane są z różnych kolorów bratków., a to dlatego, że bratki mają duże płatki i są bardzo dobrze widoczne. Różnorakość wzornictwa bratkowych dywanów jest praktycznie nieograniczona. Można z nich ułożyć, co tylko się chce. Problemem nie jest nawet napis. Osoby, które układają wzory, mają do dyspozycji białe, żółte, fioletowe, brązowe, bordowe kwiaty. Odpowiednie dobranie kolorystyczne, potrafi zrobić piorunujący efekt dla oglądającego. Oczywiście względnie trzeba uważać, sadząc kwiaty, żeby nie pomylić kolorów. Kwiatowy dywan można uznać za dzieło artystyczne, wykonane bardzo precyzyjnie.

Dokarmianie ptaków w lecie

Głodne są również i te ptaki, które mają jeszcze swoje małe w gniazdach. Zaleca się dokarmianie ich np. larwami mączniaka młynarka lub sucharami, rozdrobnioną bułką itp. W ogrodzie należy postawić naczynie z wodą. Poza tym szczególnym przypadkiem nie należy ptaków latem dokarmiać, powinny one same wyszukiwać sobie pożywienie. W ogrodzie kwiatowym i ozdobnym. Cieszą nas tylko zdrowe róże. Kondycja róż zależy od nas. Przede wszystkim powinniśmy zapewnić odpowiednią wilgotność gleby. W okresach suchych przynajmniej raz na tydzień należy obficie podlać je wodą, w miarę możliwości przed południem, tak aby liście do wieczora dobrze obeschły. Dla zapewnienia kwiatom odpowiedniej wilgotności powietrza zaleca się wieczorem, po gorącym, słonecznym dniu, nawilżać dobrze samą ziemię wokół krzaków. W miarę możliwości nie należy moczyć liści, aby nie dopuścić do rozwoju chorób grzybowych. Młode krzaki róż mają większe zapotrzebowanie na wodę niż starsze, silnie ukorzenione. Ważne, aby powierzchnię gleby.

Uprawa róż

Przynajmniej raz na tydzień spulchnić. Róże są roślinami wymagającymi odpowiedniego nawożenia. Zaraz po rozwinięciu się pierwszych pączków kwiatowych przypada drugie nawożenie. Postarajmy się dać im w tym czasie nawóz wieloskładnikowy, jak np. BioGartenAzet lub specjalny nawóz dla róż, np. RosenAzed. Również odpowiednim jest nawóz płynny BioTrissel. Nie dawać więcej w jednej dawce niż 5 g/m2 azotu (trzeba przestrzegać podanych na opakowaniach ilości). Po nawiezieniu obficie podlać, aby składniki pokarmowe wsiąkły do gleby. Przekwitłe pędy szybko obcinamy razem z jednym lub dwoma liśćmi. W ten sposób zapobiegamy tworzeniu się nasion i związanemu z tym niepotrzebnemu wysiewowi roślin. U róż wielokwiatowych wycina się najpierw przekwitły, środkowy kwiat bez liści. Ze zdrowych, obficie kwitnących róż można raz na tydzień wyciąć bukiet do wazonu. W pobliżu głównego rozwidlenia pędów należy zostawić przynajmniej jeden duży liść, aby w ten sposób zapewnić wyrośnięcie nowego pędu kwiatowego. Z powodu.

Nawożenie roślin

Kompost nie przefermentowany, to przykrywamy nim ziemię między roślinami, a przede wszystkim pogrubiamy cienką okrywę w ogrodzie użytkowym. Jeśli kompostu brakuje, a wzrost roślin nie jest zadowalający, dajemy co 24 tygodnie 20 do 30 g/m2 mineralnego nawozu wieloskładnikowego w postaci granulowanej lub płynnej. Również nawozy organiczne, jak np. BioGartenAzet lub BioTrissol (nawóz płynny) nadaje się do dokarmiania. Jeżeli części nadziemne roślin zostaną posypane nawozem, należy bezzwłocznie zmyć je czystą wodą. W ten sposób związki pokarmowe szybko dostaną się w pobliże korzeni. Jeżeli stosujemy nawóz dolistny (0,2%), to nie należy go zmywać. Nie oszczędzajmy na miejscach do siedzenia. Powinny znaleźć się na słońcu i w cieniu w ogrodzie kwiatowym, w sadzie i w warzywniku. Jeśli chcemy w ich pobliżu mieć piękne kwiaty, to przy siewie zastosujmy taśmy siewne, a zaoszczędzimy sobie wiele trudu. Przylżeńce, wciornastki są bardzo nieprzyjemne. Z powodu nakłuć tych szkodników liście pokrywają.

Szkodniki liści

Młode pędy są szczególnie silnie atakowane. Przylżeńce przenoszą się z chwastów na rośliny uprawne. Ponieważ najczęściej przebywają one na spodniej strome liścia i są bardzo płochliwe, rzadko je zauważamy. Znalezienie dorosłych owadów jest trudniejsze niż młodych – larw, czy nimf. Gdy tylko zauważymy pierwsze szkody, a szczególnie widoczne są one na daliach, opryskujemy np. 2% Neudosanem. W czasie chłodów lub wcześnie rano odrętwiałe z zimna owady otrząsamy na rozłożone kawałki płótna. zkody spowodowane wygryzaniem brzegów liści. Różne szare chrząszcze ryjkowce, jak np. 6 mm wielkości oprzędzik i 10 mm opuchlak nocą wyżerają brzegi liści w półkoliste zagłębienia. W ciągu dnia siedzą ukryte w ziemi. W celu zniszczenia szkodników należy glebę ostrożnie opylić preparatem Spruzit w proszku. Młode ptaki, które opuściły już gniazda, próbują pierwszych lotów. W czasie gorących dni nie znajdują wystarczającej ilości pożywienia.

Projektowanie bonsai

Projektowanie bonsai polega na nadaniu odpowiednich kształtów roślinom, poprzez przycinanie korzeni, formowanie pnia i aranżację rozgałęzień oraz na dobraniu donicy, w której roślina będzie się najlepiej prezentowała. Najważniejszą częścią pnia jest jego wierzchołek, który powinien zwężać się ku szczytowi. Grubość pnia u podstawy świadczy o wieku rośliny. Najlepiej gdy pień wyrasta z ziemi pod pewnym kątem, co jest konieczne do uzyskania odpowiedniej harmonii projektu. Gałęzie są podstawowym elementem drzewa. Można je kształtować przez przycinanie i drutowanie, lecz wybierając drzewo lub krzew należy wziąć pod uwagę styl, jaki chce się mu nadać. Celem, do którego powinno się zmierzać, jest uzyskanie gałęzi wyrastających z pnia dookoła drzewa i tworzących jakby schody. Bonsai formuje się zwykle z przedniej strony, zwanej frontową. Powinna ona ukazywać najatrakcyjniejszą stronę rośliny, ciekawie uformowane korzenie i najlepszą aranżację gałęzi. Większość bonsai ma wysokość od 15 do 60 cm. Projektując bonsai trzeba zachować odpowiednie proporcje miedzy doniczką a rośliną. Wielkość naczynia i jego kształt muszą być dostosowane do pokroju drzewa. Smukłe okazy lepiej wyglądają w lżejszych donicach, przysadziste zaś zwykle sadzi się do cięższych naczyń.

Kolory bonsai w ciągu roku

W ciągu roku nasze drzewko bonsai zmienia kolory. Najlepiej bonsai prezentuje się wiosną. Jasnozielone, młode igły modrzewia japońskiego (Larix kaempferi) i błyszczące liście klonu palmowego (Acer palmatum) tworzą niepowtarzalną kompozycję. Inne polecane gatunki wiosną to: Azalia (Rhododendron), wisteria, jabłoń (Malus), głóg (Crataegus), wiśnia (Prunus subhirtella Autumnalis) i inne wiśnie. W porze letniej drzewko bonsai rośnie bardzo intensywnie. Gałęzie pokrywają się młodymi liśćmi o różnych odcieniach zieleni, a u wielu azalii (Rhododendron) wkrótce po nich pojawiają się efektowne, kolorowe kwiaty. Polecane gatunki porą letnią to: granat, ognik i irga. Jesień, podobnie jak wiosna, to kolorowa pora roku. W tym czasie liście klonu przebarwiają się na żółto, pomarańczowo, czerwono i purpurowo. Opadające igły modrzewia (Larix) zmieniają się z jasnozielonych na żółte, liście miłorzębu stają się ciemnożółte, a wszystkich odmian stewartii i trzmieliny przybierają różne odcienie czerwieni. Zimą można oglądać zimozielone gatunki, między innymi sosnę Thunberga (Pinus Thunbergii) z jasnozielonymi igłami. Później, wczesną wiosną, rozwijają się pachnące kwiaty moreli (Prunus mume). Pojawiają się one na gałęziach na długo przed rozwojem liści.

Narzędzia do pielęgnacji bonsai

Przy pielęgnacji naszego bonsai istotną rolę spełniają odpowiednio dobrane narzędzia. Bardzo ważne są narzędzia do cięcia i przycinania. W sklepach ogrodniczych można dostać wiele narzędzi specjalistycznych. Dobre narzędzia są niestety dosyć drogie, ale tańsze nie zawsze są dobrej jakości. Kupując narzędzia należy wziąć pod uwagę rozmiar i typ bonsai, do którego będą nam one potrzebne. Ważne są tez narzędzia do drutowania. Drutu używamy nie tylko do formowania gałęzi i pni drzew, lecz także do przytrzymywania ich w odpowiednim miejscu w naczyniu. Szczypcami można skręcić druty, nadając odpowiedni kształt pniom i gałęziom, a także zedrzeć korę, tworząc tak zwany jin. Narzędzia do sadzenia (pędzel, rydel ogrodniczy, siatka, hak, szufla do ziemi) są używane do sadzenia roślin, a potem mogą się przydać podczas przesadzania bonsai, co jest niezbędne do utrzymania kompozycji w dobrym stanie. Siatkę należy umieścić na dnie doniczki, aby zapobiec zalaniu rośliny podczas podlewania. Do przycinania grubych gałęzi większych okazów drzew lub krzewów potrzebne są narzędzia mechaniczne, takie jak szlifierka oraz wiertarka z wymienną końcówką. Wiertarka przyda się do wygładzenia cięć wykonanych szlifierką albo zamiast szlifierki w przypadku mniejszych drzew.

Naczynia na bonsai

Aby nasze drzewko bonsai pięknie się prezentowało potrzebuje odpowiednio dobranego naczynia. Umieszczenie rośliny w odpowiednim naczyniu zależy od wybranego stylu bonsai. Oprócz wielkości, kształtu i koloru rośliny ważne jest także, aby nasze naczynie było łatwo przepuszczalne dla wody, a jednocześnie utrzymywało odpowiednią wilgotność podłoża. Ilość ziemi w doniczce powinna być proporcjonalna do wielkości korzenia, co sprzyja między innymi dobremu ich rozwojowi. Doniczka na bonsai powinna być dodatkowo odporna na mróz. Bonsai można już umieścić w małej, dekoracyjnej doniczce o średnicy 12 – 40 mm. W sklepach ogrodniczych jest duży wybór doniczek nadających się na bonsai, są one o różnych kształtach, wielkościach i kolorach. Większość powinna być dobrej jakości. Niektóre z nich są importowane nawet z Japonii, z regionu Tokoname. Zwykle doniczki o naturalnych kolorach ziemi pokryte są glazurą. Naczynie na bonsai powinno mieć duże otwory w dnie, które to pozwolą utrzymać odpowiednią wilgotność podłoża naszego drzewka. Aby zapobiec wymywaniu ziemi, otwory należy dodatkowo przykryć siatką. Odpowiednio wykonane zabezpieczenie z drutu przymocowane do siatki zapobiegnie jej przesunięciu.

Sadzenie bonsai w grupie

Bonsai nie musi rosnąc samotnie, pojedynczo. Można sobie pozwolić na sadzenie bonsai w grupie. Daje to niesamowite efekty wizualne. Najważniejsze w tej metodzie sadzenia w grupie jest stworzenie wrażenia perspektywy i przestrzeni. Zwykle wybiera się drzewa tego samego gatunku, zimozielone lub gubiące liście, aczkolwiek nie stanowi to żelaznej zasady. Do sadzenia w małych i średnich grupach lepiej wybrać gatunki o małych liściach. Większe skupiska tworzy się z drzew o okazalszym ulistnieniu. Najwyższe drzewko w naszej kompozycji powinno rosnąc prosto. Wszystkie pnie powinny być dobrze widoczne z przedniej strony. Przygodę sadzenia bonsai w grupie należy rozpocząć od wybrania odpowiednich drzewek lub krzewów i umieszczenia ich w doniczce. Wybieramy przednią stronę najwyższego z nich i pozycję, jaką zajmie w doniczce. Następnie należy posadzić niższe i cieńsze drzewka po obu stronach najwyższego okazu, zostawiając nieco przestrzeni między nimi. Kolejnym krokiem jest dostateczne podlanie ziemi w doniczce. Następnie dodajemy świeżego mchu, aby podkreślić naturalność kompozycji, i odpowiednio rozkładamy go na powierzchni. Do sadzenia bonsai w grupie doskonale nadaje się karłowa szydlica japońska.

A cóż to Bonsai?

Bonsai jest miniaturką drzewa i natury. Na bonsai nadaje się wiele gatunków drzew i krzewów. Przy wyborze odpowiedniej rośliny należy rozważyć następujące cechy: ciekawy pień z równomiernie rozłożonymi gałęziami, atrakcyjna barwa kory, zwięzła, dobrze ułożona korona z małymi liśćmi, kwiatami i owocami. Najprostszą drogą zdobycia bonsai jest kupno dorosłego okazu. Największy wybór roślin oferują specjalistyczne szkółki i duże centra ogrodnicze, gdzie można wybrać najciekawszą roślinę lub interesującą kompozycję. Cena oryginalnego bonsai może być jednak bardzo wysoka. W naturze drzewa często przybierają karłowatą formę ze względu na niesprzyjające warunki środowiska. Czasami można taki okaz wykorzystać do uprawy w donicach. Oczywiście można to zrobić za zgodą właściciela terenu. Wykopanie drzewa nie jest łatwe i wymaga specjalnych narzędzi. Nie zawsze też się uda je uratować. Centra ogrodnicze oferują bogaty wybór gatunków drzew i krzewów, z których można samemu zrobić bonsai w stylu, jaki nam najbardziej odpowiada. Nie wszystkie jednak gatunki nadają się na bonsai. Innym sposobem pozyskania roślin może być zakup okazów od ogrodnika. Mogą to być drzewa lub krzewy, które przez jakiś czas rosły w gruncie. Następnie były przesadzone do doniczek, gdzie nowe przyrosty zostały przycięte i odrutowane. Wiele karłowatych roślin nadaje się na bonsai, np. irga, pigwowiec, ognik.

Rozmnażanie bonsai

Jednym ze sposobów rozmnażania drzewek lub krzewów bonsai jest rozmnażanie z nasion. Jest to niedrogi, ale dosyć czasochłonny sposób otrzymania drzewka. Nasiona bowiem wschodzą do dwóch lat, a rośliny nie zawsze dobrze rosną i się rozwijają. Główne wady tej metody to między innymi: długi okres wzrostu drzewa, który limituje wybranie odpowiedniego stylu bonsai, jak również z wybranych nasion nie zawsze wyrasta roślina podobna do rośliny macierzystej. Innym znanym sposobem rozmnażania bonsai jest rozmnażanie z sadzonek. Ten powszechnie stosowany sposób jest tani i dosyć łatwy, a otrzymany dzięki temu okaz jest identyczny z macierzystym. Sadzonki ukorzeniają się w ciągu trzech tygodni, a w sześć miesięcy można już otrzymać roślinę taką samą, jak po trzech latach uprawy z nasion. Niektóre gatunki, między innymi sosnę pospolitą, bardzo trudno rozmnożyć z sadzonek. Jeśli chcemy otrzymać roślinę szybciej niż przez wysiew nasion, a przy tym ma ona zachować wygląd rośliny macierzystej, powinniśmy wypróbować szczepienia lub rozmnażanie przez odkłady powietrzne. Metody te wymagają jednak dużych umiejętności i zręczności, z pewnością nie są polezane dla początkujących miłośników hodowli bonsai.

Kwiaty

Zielony kolor jest lekarstwem dla zmęczonego wzroku. Patrząc na naturalną zieleń, nasze oczy relaksują się. Puste parapety wyglądają w mieszkaniu ponuro. Same firany, nawet jak najbardziej eleganckie, nie wystarczą. Warto pomyśleć o jakichś kwiatach. Bardzo efektownie prezentują się pnącza, ale te najlepiej powiesić na kwietniku na ścianie. Wybór odpowiednich kwiatów na parapet zależy także od tego, jak bardzo nasłonecznione jesz pomieszczenie. Nie wszystkie kwiaty lubią cień, tak jak nie wszystkie lubią bardzo dużo słońca. Zanim podejmiemy decyzję o zakupie, warto sprawdzić, które z nich możemy ustawią na swoim parapecie. Jeżeli już mamy swoje upragnione kwiaty, musimy pamiętać o konieczności pielęgnacji. Rośliny nie mogą żyć bez wody i trzeba im systematycznie ją dostarczać, aby nam nie uschły. Najmniej pielęgnacji wymagają kaktusy. Nie potrzebują aż tak częstego podlewania, jak reszta kwiatów, ale potrafią wyglądać równie efektownie, zwłaszcza kwitnące kaktusy. Jednakże z kaktusami należy obchodzić się ostrożnie. Część z nich jest trująca, a kolce mogą poranić nasze ręce.

Basen w ogrodzie

Basenu nigdy zatem nie będziemy sytuować w środku tego naszego wyśnionego placyku wypoczynkowego. Projektując kształt basenu należy pamiętać o tym, że woda jest zimna, a poza tym, że zwykle uważana jest za jego najważniejszą i najefektowniejszą częścią składową. Aby nie odwracać od niej uwagi, kształt basenu powinien być możliwie prosty; okrąg, kwadrat lub prostokąt wydają się najodpowiedniejsze. Decyzja nadania bardzo nieregularnego kształtu może łatwo doprowadzić do utworzenia kiczowatego „jeziorka”. Przy budowie basenów należy dobrze przemyśleć wszystkie szczegóły i starannie je wykonać. Każdy zbiornik wodny basenowy czy też nie, musi być przede wszystkim szczelny. Osiąga się to różnymi ludowymi sposobami, stosując rozmaite naprawdę materiały. Najprostszą metodą jest uszczelnienie dna wypalaną gliną, która powinna być odpowiednio tłusta, posmarowana olejem i nie zanieczyszczona piaskiem ani chwastami, bo inkrustacji nie lubimy. Przy tym nie bez znaczenia jest odległość, z jakiej możemy pobrać glinę i związane z tym koszty transportu.

Choroby róż

Niewłaściwej uprawy i nieodpowiednich warunków pogodowych najładniejsze kwiaty są opanowywane przez choroby (rdza na liściach, czarna plamistość liścia róży, mączniak prawdziwy) i szkodniki (mszyce, skoczek różany, obnażacz różówek i inne) Przeciwko najważniejszym ssącym szkodnikom; jak mszyce i skoczki można stosować, np. nieszkodliwy dla pszczół i innych owadów Neudosan. Do zwalczania obnażacza różówka stosuje się nieszkodliwy dla pszczół preparat, np. Spruzit. Przeciwko chorobom pochodzenia grzybowego można zapobiegawczo stosować pewne środki. Przy oznakach niedoboru składników pokarmowych co tydzień opryskuje się róże preparatem Algan. Ten środek działa pobudzając naturalną odporność roślin. W okresie początkowym pojawienia się chorób grzybowych polecane jest stosowanie preparatu NeudoVitał. Przykrycie gleby i dostateczne nawadnianie sprzyja wzmocnieniu zdolności obronnych rośliny.

Zimowe cięcie

Ponieważ cięcie zimowe możliwe jest od połowy listopada słabe, stare jabłonie i grusze powinny być cięte (odmładzane) właśnie wówczas, najpóźniej do początku lutego. Na ciecia przeświedające silniej rozrastających się drzew pestkowych mamy do dyspozycji czas od grudnia (patrz tam) do lutego. Drzewa silnie rosnące, które nie chcą kwitnąć, powinny być poddane silnemu zabiegowi ciecia możliwie jak najpóźniej, w marcu/kwietniu, przed kwitnieniem. Od końca lutego mogą być cięte te wszystkie drzewa, które co najmniej od 4-5 lat rosną na miejscu stałym. Dla orzechów włoskich termin ten na terenach o łagodnym klimacie jest korzystniejszy niż lato. Pogoda powinna być sucha i bez mrozu. Rany powstałe wskutek cięcia zasmarować środkiem do gojenia ran. Drzewa pestkowe ciąć możliwie pokryte liśćmi: czereśnie w lipcu, wiśnie, śliwy, brzoskwinie, morele w sierpniu do połowy września. Zaniedbane cięcia letnie można powtórzyć w lutym/marcu. Im więcej pędów zostawiliśmy, tym wcześniej (w lutym) powinny być obcięte.

Rośliny trujące

Baldaszków, które mają tylko z jednej strony 3 zwisające, proste płatki, trochę dłuższe niż baldaszek; ponadto przy roztarciu kawałka rośliny brak korzennego zapachu prawdziwej pietruszki. Wśród odmian pietruszki o kędzierzawych liściach blekot nie zmyli oczu. Następnym trującym baldaszkowatym jest szczwół plamisty. Z racji ostrego zapachu moczu może być niekiedy mylony z liśćmi cebuli, korzeniami pasternaku lub chrzanu, owocami anyżu, kopru włoskiego i kminku, które zresztą pachną przyjemnie. Psianka czarna z białymi kwiatami i czarnymi jagodami jest bardzo rozpowszechniona, a działa wymiotnie i silnie przeczyszczające Jeszcze bardziej niebezpieczny jest lulek czarny. Należy bardzo uważać zarówno na nasiona, jak i korzenie. Bieluń dziędzieżawa ma lejkowatą, białą koronę kwiatu z pięciopłatkowym brzegiem, owocem jego jest kolczasta torebka, przypominająca kasztany. Liście i nasiona zawierają narkotyczną, trującą daturynę. Młode liście bielunia można pomylić ze szpinakiem. Po dotknięciu

Chwasty trujące

Rośliny ręką należy uważać, aby nie dotknąć twarzy i oczu: ręce należy szybko umyć. Mniej lub bardziej trujące są wilczomlecze; niektóre z nich występują w ogrodach jako chwasty. Wszystkie części wydzielają biały, mleczny sok szkodliwy wewnętrznie, a także podrażniający oczy. askier o lśniących, żółtych, pięciopłatkowych kwiatkach rośnie przeważnie na użytkach zielonych. W stanie zielonym jest trujący i powoduje owrzodzenie skóry. Przestęp dwupienny o czarnych lub czerwonych owocach i bluszczowatych, jasnozielonych liściach i wąsach zawiera w korzeniach i jagodach trujący glikozyd. Uwagi dodatkowe. Rośliny drzewiaste przy ścianach często cierpią z powodu niedoboru wody i potrzebują więcej podlewania niż pozostałe rośliny ogrodowe. Przy podlewaniu należy położyć wąż na ziemi, aby woda wolno spływała, a położona pod strumień wody drewniana podkładka ochroni przed wypłukaniem korzeni. Dokarmianie większości roślin jest konieczne w czasie głównego ich wzrostu i rozwoju. Jeśli mamy do dyspozycji.

Mroźne niebezpieczeństwo

Pod wpływem mrozu tworzą się w komórkach kryształy lodu. które korę rozrywają. Popękana kora unosi się nad drewnem, wysycha i zwija do środka, co może spowodować zakłócenia w odżywianiu, a zarodniki szkodliwych grzybów (rak i zgorzel) mogą wnikać przez rany. Można zabezpieczyć się przed większymi szkodami starając się po każdej mroźnej nocy, po której następuje słoneczny dzień, skontrolować drzewa zwracając uwagę nawet na słabe przebarwienie kory. Świeże szczeliny lodowe owijamy silnie mocnym sznurkiem lub przybijamy specjalnymi pineskami i smarujemy rysę Bayletonem lub inną maścią sadowniczą, aby zapobiec dopływowi powietrza. Jeżeli podczas podobnych warunków pogodowych światło słoneczne odbijanejest przez śnieg na pień, mogą powstać innego rodzaju uszkodzenia kory – płyty lodowe. Początkowo na pniach pojawiają się wyraźne pęcherze, a później odskakują płatami przylegające partie kory i spadają na ziemię. W tym przypadku ważne jest, aby brzegi ran obciąć i posmarować Bayletonem, aby się zagoiły.

Bielenie drzew

Bielenie zapobiega szkodom spowodowanym przez przymrozki. Do tego celu dobre są handlowe preparaty np. „310-Baumanstrich” lub „Weis sanstrich” do drzew. Używane powszechnie mleko wapienne (na 101 wody 3 kg wapna palonego i 250 g proszku kazeinowego) odciąga wodę z młodej kory, przez co mogą powstać szkody spowodowane wysuszeniem. Przed bieleniem zeskrobać luźny korek – zazwyczaj robi się to dopiero na wiosnę. Również ocienienie południowej strony pnia zabezpieczy przed szkodami spowodowanymi mrozem. W tym celu ustawia się deski lub nakłada „falistą” tekturę, karton, słomę, gałązki świerkowe itp. Luty i marzec są najodpowiedniejszymi miesiącami do przeprowadzania cięć Jeżeli drzewa owocowe fachowo przytniemy na 6-8 tygodni przed wypuszczaniem pąków, wówczas możemy liczyć na szybsze gojenie się ran. Co prawda zdarza się, że w trakcie ruszania soków cenne materiały zapasowe mogą być stracone. Zahamuje to wzrost młodszych, silnie rozrastających się drzew, starsze zaś tak osłabi, że tylko z trudem wyzdrowieją.