Instalacja ogrodowa

Instalację ogrodową możemy założyć powyżej granicy zamarzania, tj. około 0,5 m pod powierzchnią gleby; zaoszczędzimy w ten sposób sporo wysiłku przy pracach ziemnych. Instalacja taka musi mieć spadek 0,3-0,5 % w kierunku najniższego jej punktu, w którym powinien się znajdować kurek opróżniający. Przy pomocy tego kurka spuszczamy z instalacji wodę przed nastąpieniem mrozów. Gdy tylko jest to możliwe, spadek najlepiej prowadzić do studzienki wodomierza; w przeciwnym razie będziemy musieli zbudować oddzielną studzienkę na kurek opróżniający. Dla wygody pod kurkiem opróżniającym powinno się umieścić wiadro, aby zbierać wypływającą wodę. Punkty poboru wody. Przed rozpoczęciem kopania rowów do umieszczenia rur musimy mieć możliwie jasny obraz najkorzystniejszego układu naszego wodociągu wraz z lokalizacją punktów poboru wody. W ogrodzie wypoczynkowym powinien wystarczyć pojedynczy rurociąg z odgałęzieniami. Punkty poboru wody powinny być tak rozmieszczone, aby do wszystkich powierzchni podlewanych można było sięgnąć wężem długości 10-15 m.

Węże ogrodowe

Zbyt długie węże są bardzo niewygodne w użyciu i w ostatecznym rozrachunku koszt ich nie jest mniejszy od kosztu przedłużenia instalacji. Punkty poboru wody budujemy najczęściej z pionowej rury zakończonej odpowiednim zaworem czerpalnym (kranem). Zawór czerpalny powinien być zaopatrzony w gwint do końcówki węża. Wysokość punktów poboru wody powinna wynosić 80-90 cm nad powierzchnią gruntu, co ułatwia podstawianie większych pojemników do pobierania wody. Niejednokrotnie może się okazać, że tak wysokie punkty poboru wody są w ogrodzie niezbyt estetyczne. Można więc ograniczyć ich wysokość (ewentualnie z wyjątkiem jednego) do 50 cm. Zbyt niskie punkty poboru wody, z których możemy pobierać wodę tylko za pomocą węża lub nawet podziemne hydranty ogrodowe są mało praktyczne. Zbyt wysoki punkt poboru wody możemy w ogrodzie wypoczynkowym łatwo i estetycznie zamaskować krzewami lub bylinami. Efektownie może wyglądać punkt poboru wody oparty na drewnianym palu, który musi być zamontowany na betonowym cokole w ziemi.

Tarasowe podstawy

Sprawy ogólne i założenia podstawowe. Taras w centrum uwagi. Taras powinien być częścią wygodnie urządzonego ogrodu. Nawet częściowe zadaszenie go sprawia, że pobyt na powietrzu nie jest tak bardzo uzależniony od pogody. Najdogodniejsza jest zachodnia lub południowozachodnia wystawa tarasu. Również wtedy, gdy patrzymy na ogród, wzrok nasz zatrzymuje się chętnie na roślinach służących do dekoracji tarasu. Naturalnie sadzimy ich tyle, aby można było jeszcze wygodnie ustawić meble i to tak, aby przy byle ruchu nie wpadać na donicę z kwiatami czy kubeł z krzewami. Także kilka roślin pokojowych, jak np. zielistka Chlorofytum, asparagus czy trzykrotka, które znoszą wyniesienie na wolne powietrze, można unieście w wybranych miejscach tarasu. Rośliny wazonowe można podzielić na potrzebujące słońca, np. oleander, hibiskus, (ketmia, róża chińska), wciąg męczennica i na lepiej rosnące w półcieniu zaślaz, (klonik, abutilon), trzmielina. Szeroko krzewiące się, niezbyt wysokie rośliny sadzimy w misach.

Ustawianie donic

Bądź w skrzynkach i ustawiamy na parapetach czy balustradach. Na słoneczne stanowiska nadają się pelargonie, petunie, rączniki i inne kwiaty letnie. Natomiast półcień lubią fuksje, begonie bulwiaste, balsaminy. Wszystkie one kwitną od maja do mrozów. Bardzo ciekawie wyglądają rośliny wyrastające wprost zwierzchni tarasu. W tym celu nie pokrywa się całego tarasu płytami, a pozostawia wolne miejsca, w których przygotowuje się grzędy. Ziemia w nich powinna mieć 25 cm głębokości i przepuszczalne podłoże, tak aby za szybko się nie zakwaszała. Posadzić na nich można wiele niskich drzewek, krzewów, kwiatów letnich, roślin celowych i bulwiastych. Słupki i różne podpory typu pergoli należy ozdobić pnączami. Jednoroczne rośliny pnące wymagają więcej pracy, ale mają tę zaletę, że co roku można co innego uprawiać. Polecenia godną jest np. sępota kobea (Cobaea), wilec (Ipomoea, Pharbitis), tunbergia (Thunbergia). Również z boku można znaleźć miejsce na czerwoną fasolę i jednoroczny japoński chmiel.

Punkt czerpania wody

Wylot zaworu czerpalnego powinien znajdować się 4cm powyżej brzegu podstawianego naczynia (beczki) – wyklucza to możliwość zassania zanieczyszczonej wody do wodociągu. Zaopatrzenie w wodę ze studni. Jeżeli nie możemy podłączyć ogrodu do miejskiej sieci wodociągowej, musimy budować studnię. Pracę tę najlepiej zlecić odpowiedniej firmie, zatrudniającej fachowców i ona to powinna zadecydować o wyborze miejsca na studnię przestrzegając jednocześnie obowiązujących przepisów prawnych. Najprostszym urządzeniem do czerpania wody jest zwykła pompa ssąca, która ma jednak ograniczoną wydajność i jest uciążliwa w obsłudze. Wydajniejsza jest dwucylindrowa ręczna pompa tłokowa (ssąco-tłocząca) o wydajności do 30 l/min1. Gdy dysponujemy energią elektryczną, najlepiej jest zlecić założenie pompy elektrycznej z całą instalacją hydroforową, która zapewnia, podobnie jak przy zaopatrzeniu z cieci wodociągowej, stałe ciśnienie wody. Zdania na temat wrażliwości roślin starszych na zimną wodę ze studni czy z sieci wodociągowej są dziś podzielone.

Pojemniki na wodę

Jednakże fachowcy są zgodni co do tego, że dla roślin kiełkujących, dla młodych siewek i gatunków ciepłolubnych lepsza jest woda „odstana”, podgrzana przez powietrze i słońce. Dlatego zbiornika na wodę do podlewania nie trzeba traktować jako przeżytek. Spotykane zazwyczaj pojemniki są jednak raczej brzydkie (stare wanny blaszane kanistry kotły) i szpecą nasze ogrody. Ich miejscem powinna być składnica złomu, a nie ogród wypoczynkowy. Bardziej przydatne są beczki blaszane. Są one jednak trochę za wysokie . utrudnia czerpanie wody wiadrem czy polewaczką. Górny brzeg pojemnika n wodę nie powinien znajdować się wyżej niż 70 cm od powierzchni gruntu, a więc należy beczkę odpowiednio zagłębić w ziemię. Beczka blaszana musi być pomalowana wewnątrz trwałą farbą antykorozyjną. Przy trochę większym wysiłku i odrobinie fantazji możemy zamienić ją w ciekawy zbiornik wodny, w którym nikt nie dopatrzy się zwykłej beczki. Na przykład można ją obłożyć deskami albo – co jest trochę trudniej – pokryć betonem czy otoczyć murkiem.

Deszczówka

Ładny pojemnik na wodę można wykonać w ogóle bez użycia beczki, a mianowicie zbudować go z kamieni naturalnych lub z cegieł. Zbiorniki takie muszą być wodoszczelne. Dalsze wskazówki znajdziemy w przykładach budowy zbiorników wodnych. Wykorzystanie deszczówki. Deszczówka, którą pozyskujemy za darmo, jest dla wielu roślin znacznie lepsza od wody z sieci wodociągowej lub ze studni. Na całym świecie, gdzie występuje deficyt wody, zbiera się deszczówkę do cystern lub otwartych zbiorników. W naszym ogrodzie wypoczynkowym powinniśmy przynajmniej wykorzystywać deszczówkę spływającą z dachu. Istnieją proste urządzenia umożliwiające jej pozyskanie, a jednocześnie zapewniające utrzymanie fundamentów i piwnic w stanie dostatecznie suchym. Najprostszym rozwiązaniem jest odprowadzenie wody z rynien w odpowiednie miejsca, w których będzie ona rozprowadzana po powierzchni. Gdyby w miejscach tych można było zapewnić stałą dużą wilgotność także w okresach kiedy nie ma opadów, to bylibyśmy w stanie stworzyć tam „oazy” roślin lubiących takie właśnie siedliska.

Zbieranie deszczówki

Oprócz tego deszczówkę możemy zbierać do beczki na deszczówkę; wcale nie jest ona urządzeniem staromodnym. Wszystkie te rozwiązania można osiągnąć małym nakładem pracy i materiałów i wcale nie muszą wywoływać wrażenia prymitywnych urządzeń zastępczych. Otwarte naziemne rynny z kamienia, przykryte płytami tylko na odcinkach drogi, wydrążony pień drzewa – mogą spełniać zarazem funkcję użytkową i dekoracyjną. Naturalnie należy przewidzieć wszystkie możliwe niebezpieczeństwa, np. wymycie ziemi przy bardzo obfitych i intensywnych opadach deszczu. Zbiorniki dekoracyjne. Okolice jezior, w poezji często nazywanych oczami krajobrazu, są ulubionym miejscem wypoczynku tysięcy ludzi. W ogrodzie już najmniejszy zbiornik wodny wystarcza, aby zwiększyć wrażenie odprężenia. Basenik może być bardzo „na miejscu” np. przy kąciku wypoczynkowym lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie, co zapewnia kontakt wzrokowy z wodą i wzbogaca nasze przeżycia estetyczne w ogrodzie. Naturalnie przy ustalaniu kształtu i położenia basenu nie należy zapominać o właściwym przeznaczeniu placyku wypoczynkowego.

Kwiaty

Zielony kolor jest lekarstwem dla zmęczonego wzroku. Patrząc na naturalną zieleń, nasze oczy relaksują się. Puste parapety wyglądają w mieszkaniu ponuro. Same firany, nawet jak najbardziej eleganckie, nie wystarczą. Warto pomyśleć o jakichś kwiatach. Bardzo efektownie prezentują się pnącza, ale te najlepiej powiesić na kwietniku na ścianie. Wybór odpowiednich kwiatów na parapet zależy także od tego, jak bardzo nasłonecznione jesz pomieszczenie. Nie wszystkie kwiaty lubią cień, tak jak nie wszystkie lubią bardzo dużo słońca. Zanim podejmiemy decyzję o zakupie, warto sprawdzić, które z nich możemy ustawią na swoim parapecie. Jeżeli już mamy swoje upragnione kwiaty, musimy pamiętać o konieczności pielęgnacji. Rośliny nie mogą żyć bez wody i trzeba im systematycznie ją dostarczać, aby nam nie uschły. Najmniej pielęgnacji wymagają kaktusy. Nie potrzebują aż tak częstego podlewania, jak reszta kwiatów, ale potrafią wyglądać równie efektownie, zwłaszcza kwitnące kaktusy. Jednakże z kaktusami należy obchodzić się ostrożnie. Część z nich jest trująca, a kolce mogą poranić nasze ręce.

Basen w ogrodzie

Basenu nigdy zatem nie będziemy sytuować w środku tego naszego wyśnionego placyku wypoczynkowego. Projektując kształt basenu należy pamiętać o tym, że woda jest zimna, a poza tym, że zwykle uważana jest za jego najważniejszą i najefektowniejszą częścią składową. Aby nie odwracać od niej uwagi, kształt basenu powinien być możliwie prosty; okrąg, kwadrat lub prostokąt wydają się najodpowiedniejsze. Decyzja nadania bardzo nieregularnego kształtu może łatwo doprowadzić do utworzenia kiczowatego „jeziorka”. Przy budowie basenów należy dobrze przemyśleć wszystkie szczegóły i starannie je wykonać. Każdy zbiornik wodny basenowy czy też nie, musi być przede wszystkim szczelny. Osiąga się to różnymi ludowymi sposobami, stosując rozmaite naprawdę materiały. Najprostszą metodą jest uszczelnienie dna wypalaną gliną, która powinna być odpowiednio tłusta, posmarowana olejem i nie zanieczyszczona piaskiem ani chwastami, bo inkrustacji nie lubimy. Przy tym nie bez znaczenia jest odległość, z jakiej możemy pobrać glinę i związane z tym koszty transportu.

Korzystanie z trawnika

I przy wilgotnej glebie nie powinno się korzystać z trawnika. Jeśli mianowicie odmarzła tylko cienka warstwa, a pod spodem jest jeszcze gleba zmrożona, wówczas przy silniejszym obciążeniu cienka warstwa zewnętrzna po prostu zostaje rozsunięta na boki. Im szlachetniejszy jest trawnik, tym ostrożniej trzeba się z nim obchodzić. Jeżeli suchy śnieg pokrywa ogród, trawnik jest chroniony. Natomiast śnieg wilgotny, pozbawiony powietrza, jest niekorzystny. Zaspy śniegowe powinny być w odpowiednim momencie rozrzucone, aby powierzchnia mogła możliwie równomiernie od tajać. Jeżeli topniejący śnieg ponownie zamarza, pokrywa się zlodowaciałą skorupą i nie przepuszcza powietrza. Szkodliwym skutkom można zapobiec przez delikatne porysowanie grabiami itp. pokrywy śnieżnej. Trawnik pokryty śniegiem późno się zazieleni. Uwagi dodatkowe. Zające i dzikie króliki bardzo cenią sobie wiele roślin ogrodowych (goździki, laki, nawrot polny) i korę drzew i krzewów jako smaczną przekąskę. Unikają natomiast przede wszystkim jałowca i kolczastych krzewów takich jak berberys.

Wścibskie króliki i tulipany

Dlatego dbać trzeba o szczelność płotów. Wścibskie tulipany, które przy łagodnej pogodzie pokazują już końce swych liści, są dość wrażliwe na słońce i mróz. Jako ochronę podwyższyć przykrycie z torfu lub położyć nad nimi luźno gałązki drzew iglastych. Canna, indyjski paciorecznik, bywa w sprzedaży w odmianach do ok. 1 m wysokości na większe rabaty i do dużych pojemników; mniejsze odmiany, 40-50 cm wysokie przeznaczone są do sadzenia na grządkach, w misach i donicach. Roślinę sadzimy w lutym do dużej donicy z luźną, żyzną glebą, taką jak np. Plantahum. Na ciepłym, jasnym miejscu i przy umiarkowanie wilgotnej glebie bulwy zaczynają kiełkować. Gdy tylko pojawią się pierwsze liście, należy zapewnić więcej wilgoci, ponieważ Canna jest rośliną błotną. Wdzięczna jest za płynny nawóz w tygodniowych odstępach. Pelargonie balkonowe z siewu można wyhodować w mieszkaniu i zrezygnować z często kłopotliwego zimowania starszych roślin lub ukorzenionych sadzonek. Godne polecenia są masywne odmiany, takie jak mieszaniec F1 „Red Express”.