Instalacja ogrodowa

Instalację ogrodową możemy założyć powyżej granicy zamarzania, tj. około 0,5 m pod powierzchnią gleby; zaoszczędzimy w ten sposób sporo wysiłku przy pracach ziemnych. Instalacja taka musi mieć spadek 0,3-0,5 % w kierunku najniższego jej punktu, w którym powinien się znajdować kurek opróżniający. Przy pomocy tego kurka spuszczamy z instalacji wodę przed nastąpieniem mrozów. Gdy tylko jest to możliwe, spadek najlepiej prowadzić do studzienki wodomierza; w przeciwnym razie będziemy musieli zbudować oddzielną studzienkę na kurek opróżniający. Dla wygody pod kurkiem opróżniającym powinno się umieścić wiadro, aby zbierać wypływającą wodę. Punkty poboru wody. Przed rozpoczęciem kopania rowów do umieszczenia rur musimy mieć możliwie jasny obraz najkorzystniejszego układu naszego wodociągu wraz z lokalizacją punktów poboru wody. W ogrodzie wypoczynkowym powinien wystarczyć pojedynczy rurociąg z odgałęzieniami. Punkty poboru wody powinny być tak rozmieszczone, aby do wszystkich powierzchni podlewanych można było sięgnąć wężem długości 10-15 m.

Węże ogrodowe

Zbyt długie węże są bardzo niewygodne w użyciu i w ostatecznym rozrachunku koszt ich nie jest mniejszy od kosztu przedłużenia instalacji. Punkty poboru wody budujemy najczęściej z pionowej rury zakończonej odpowiednim zaworem czerpalnym (kranem). Zawór czerpalny powinien być zaopatrzony w gwint do końcówki węża. Wysokość punktów poboru wody powinna wynosić 80-90 cm nad powierzchnią gruntu, co ułatwia podstawianie większych pojemników do pobierania wody. Niejednokrotnie może się okazać, że tak wysokie punkty poboru wody są w ogrodzie niezbyt estetyczne. Można więc ograniczyć ich wysokość (ewentualnie z wyjątkiem jednego) do 50 cm. Zbyt niskie punkty poboru wody, z których możemy pobierać wodę tylko za pomocą węża lub nawet podziemne hydranty ogrodowe są mało praktyczne. Zbyt wysoki punkt poboru wody możemy w ogrodzie wypoczynkowym łatwo i estetycznie zamaskować krzewami lub bylinami. Efektownie może wyglądać punkt poboru wody oparty na drewnianym palu, który musi być zamontowany na betonowym cokole w ziemi.

Bukiety

Aby bukiet kwiatów zrobił odpowiednie wrażenie, trzeba się trochę napracować, używając trochę wyobraźni i poczucia smaku. Praktycznie każdy kwiat cięty nadaje się do zrobienia bukietu. Zajmują się tym kwiaciarki, a konkretniej mówiąc, bukieciarki. Jeżeli ułożymy kilka bukietów z tej Samej ilości kwiatów, o tych samych kolorach i tego samego gatunku, to okaże się, że są do siebie jedynie podobne, ale nie takie same. Bardzo pięknie i dostojnie prezentują się bukiety z róż. Są bardzo wytworne, zwłaszcza, jeżeli użyjemy odpowiednich dodatków. Róże są dość duże objętościowo i wcale nie potrzeba wielu kwiatów, aby ułożyć z nich piękny bukiet. Równie piękne, chociaż nietęchnące już taką powagą, są bukiety z kolorowych frezji. Każdy bukiet można udekorować asparagusem, gipsówką, czy jeszcze innymi, zielonymi dodatkami oraz fantazyjnie przewiązać wstążką. Specyficzny urok mają bukiety z kwiatów polnych, ułożonych ze stokrotek, maków, kaczeńców, koniczyny, z odrobiną pachnącego powoju. Nie są tak trwale, jak hodowlane kwiaty cięte, ale mogą dać wiele radości obdarowanemu.

Dywan kwiatowy – rabaty kwiatowe

Gdy przychodzi wiosna, wszystko zaczyna się zielenić. Na miejskich trawnikach wyrasta młoda i zielona trawa, a pracownicy zieleni miejskiej zabierają się do ich pielęgnacji. W niektórych miejscach miast, zwłaszcza tych reprezentatywnych, można wiosną dojrzeć przepiękne wzory, zrobione z zasadzonych kwiatów. Są tak duże, że część z nich wielokrotnie przewyższa wielkość domowego dywanu. Najczęściej kwiatowe wzory układane są z różnych kolorów bratków., a to dlatego, że bratki mają duże płatki i są bardzo dobrze widoczne. Różnorakość wzornictwa bratkowych dywanów jest praktycznie nieograniczona. Można z nich ułożyć, co tylko się chce. Problemem nie jest nawet napis. Osoby, które układają wzory, mają do dyspozycji białe, żółte, fioletowe, brązowe, bordowe kwiaty. Odpowiednie dobranie kolorystyczne, potrafi zrobić piorunujący efekt dla oglądającego. Oczywiście względnie trzeba uważać, sadząc kwiaty, żeby nie pomylić kolorów. Kwiatowy dywan można uznać za dzieło artystyczne, wykonane bardzo precyzyjnie.

Taras otwarty

Część otwartą tarasu można przykryć „zielonym dachem” wybierając z wieloletnich roślin pnących np. dzikie wino, glicynie, powojnik, pnący rdest itp. Nie należy umieszczać wysokich roślin na froncie tarasu, aby nie ograniczać widoku na ogród. Jeżeli chcemy zasłonić coś lub ochronić od wiatru, należy wybrać wyższe nasadzenia, np. drzewo, duży krzew, grupę roślin drzewiastych lub żywopłot. Do wypełnienia naczyń dla roślin nadaje się standardowa mieszanka ziemi, w której rośliny ozdobne dobrze rosną. Również można zastosować każdą glebę standardową dla roślin pnących itp. Należy wzbogacić ją próchnicą, próchnicą z kory i nawozem organicznym, np, Mannahum w ilości 200g/m2. Rośliny ogrodowe w świetle reflektorów. Kto chce prawdziwie rozkoszować się swoim ogrodem w letni wieczór, może dzięki nastrojowemu oświetleniu stworzyć piękną scenerię. Przy oświetleniu szczególnie pięknie wyglądają rabaty kwiatowe, grupy iglaków i kwitnące krzewy.

Oświetlenie tarasu

Mogą służyć do oświetlania dróg i schodków, jako zabezpieczenie przed ewentualnym upadkiem. W podobnym celu służą latarnie ogrodowe, szczególnie piękne, gdy są artystycznie wykonane przez kowala. Reflektory ogrodowe można umieścić na ziemi tak, by oświetlały rabaty kwiatowe, drzewa, kwitnące krzewy, staw, fontannę czy dekoracyjne budowle ogrodowe. Trzeba jednak pamiętać, że kolor czerwony i niebieski w świetle elektrycznym widzimy jako czarny i często nie uzyskujemy oczekiwanego efektu. Zieloną barwę trawników można rozjaśnić specjalnym oświetleniem. Ogrody z odpowiednim oświetleniem stają się bardziej przytulne. Pomagamy naszym sprzymierzeńcom. Bogato kwitnący ogród bardzo łatwo przyciąga owady. Wiele z nich to naturalni wrogowie mszyc i innych niepożądanych zwierząt Z tej racji są zaliczane do owadów pożytecznych. Biedronki, złotooki, gąsienicznikowate i bzygowate w stadium larwalnym są znanymi wrogami mszyc. Niektórym z nich do przeżycia są konieczne nektar i pyłek kwitnących roślin.

Dokarmianie ptaków w lecie

Głodne są również i te ptaki, które mają jeszcze swoje małe w gniazdach. Zaleca się dokarmianie ich np. larwami mączniaka młynarka lub sucharami, rozdrobnioną bułką itp. W ogrodzie należy postawić naczynie z wodą. Poza tym szczególnym przypadkiem nie należy ptaków latem dokarmiać, powinny one same wyszukiwać sobie pożywienie. W ogrodzie kwiatowym i ozdobnym. Cieszą nas tylko zdrowe róże. Kondycja róż zależy od nas. Przede wszystkim powinniśmy zapewnić odpowiednią wilgotność gleby. W okresach suchych przynajmniej raz na tydzień należy obficie podlać je wodą, w miarę możliwości przed południem, tak aby liście do wieczora dobrze obeschły. Dla zapewnienia kwiatom odpowiedniej wilgotności powietrza zaleca się wieczorem, po gorącym, słonecznym dniu, nawilżać dobrze samą ziemię wokół krzaków. W miarę możliwości nie należy moczyć liści, aby nie dopuścić do rozwoju chorób grzybowych. Młode krzaki róż mają większe zapotrzebowanie na wodę niż starsze, silnie ukorzenione. Ważne, aby powierzchnię gleby.

Uprawa róż

Przynajmniej raz na tydzień spulchnić. Róże są roślinami wymagającymi odpowiedniego nawożenia. Zaraz po rozwinięciu się pierwszych pączków kwiatowych przypada drugie nawożenie. Postarajmy się dać im w tym czasie nawóz wieloskładnikowy, jak np. BioGartenAzet lub specjalny nawóz dla róż, np. RosenAzed. Również odpowiednim jest nawóz płynny BioTrissel. Nie dawać więcej w jednej dawce niż 5 g/m2 azotu (trzeba przestrzegać podanych na opakowaniach ilości). Po nawiezieniu obficie podlać, aby składniki pokarmowe wsiąkły do gleby. Przekwitłe pędy szybko obcinamy razem z jednym lub dwoma liśćmi. W ten sposób zapobiegamy tworzeniu się nasion i związanemu z tym niepotrzebnemu wysiewowi roślin. U róż wielokwiatowych wycina się najpierw przekwitły, środkowy kwiat bez liści. Ze zdrowych, obficie kwitnących róż można raz na tydzień wyciąć bukiet do wazonu. W pobliżu głównego rozwidlenia pędów należy zostawić przynajmniej jeden duży liść, aby w ten sposób zapewnić wyrośnięcie nowego pędu kwiatowego. Z powodu.

Nawożenie roślin

Kompost nie przefermentowany, to przykrywamy nim ziemię między roślinami, a przede wszystkim pogrubiamy cienką okrywę w ogrodzie użytkowym. Jeśli kompostu brakuje, a wzrost roślin nie jest zadowalający, dajemy co 24 tygodnie 20 do 30 g/m2 mineralnego nawozu wieloskładnikowego w postaci granulowanej lub płynnej. Również nawozy organiczne, jak np. BioGartenAzet lub BioTrissol (nawóz płynny) nadaje się do dokarmiania. Jeżeli części nadziemne roślin zostaną posypane nawozem, należy bezzwłocznie zmyć je czystą wodą. W ten sposób związki pokarmowe szybko dostaną się w pobliże korzeni. Jeżeli stosujemy nawóz dolistny (0,2%), to nie należy go zmywać. Nie oszczędzajmy na miejscach do siedzenia. Powinny znaleźć się na słońcu i w cieniu w ogrodzie kwiatowym, w sadzie i w warzywniku. Jeśli chcemy w ich pobliżu mieć piękne kwiaty, to przy siewie zastosujmy taśmy siewne, a zaoszczędzimy sobie wiele trudu. Przylżeńce, wciornastki są bardzo nieprzyjemne. Z powodu nakłuć tych szkodników liście pokrywają.

Szkodniki liści

Młode pędy są szczególnie silnie atakowane. Przylżeńce przenoszą się z chwastów na rośliny uprawne. Ponieważ najczęściej przebywają one na spodniej strome liścia i są bardzo płochliwe, rzadko je zauważamy. Znalezienie dorosłych owadów jest trudniejsze niż młodych – larw, czy nimf. Gdy tylko zauważymy pierwsze szkody, a szczególnie widoczne są one na daliach, opryskujemy np. 2% Neudosanem. W czasie chłodów lub wcześnie rano odrętwiałe z zimna owady otrząsamy na rozłożone kawałki płótna. zkody spowodowane wygryzaniem brzegów liści. Różne szare chrząszcze ryjkowce, jak np. 6 mm wielkości oprzędzik i 10 mm opuchlak nocą wyżerają brzegi liści w półkoliste zagłębienia. W ciągu dnia siedzą ukryte w ziemi. W celu zniszczenia szkodników należy glebę ostrożnie opylić preparatem Spruzit w proszku. Młode ptaki, które opuściły już gniazda, próbują pierwszych lotów. W czasie gorących dni nie znajdują wystarczającej ilości pożywienia.

Tarasowe podstawy

Sprawy ogólne i założenia podstawowe. Taras w centrum uwagi. Taras powinien być częścią wygodnie urządzonego ogrodu. Nawet częściowe zadaszenie go sprawia, że pobyt na powietrzu nie jest tak bardzo uzależniony od pogody. Najdogodniejsza jest zachodnia lub południowozachodnia wystawa tarasu. Również wtedy, gdy patrzymy na ogród, wzrok nasz zatrzymuje się chętnie na roślinach służących do dekoracji tarasu. Naturalnie sadzimy ich tyle, aby można było jeszcze wygodnie ustawić meble i to tak, aby przy byle ruchu nie wpadać na donicę z kwiatami czy kubeł z krzewami. Także kilka roślin pokojowych, jak np. zielistka Chlorofytum, asparagus czy trzykrotka, które znoszą wyniesienie na wolne powietrze, można unieście w wybranych miejscach tarasu. Rośliny wazonowe można podzielić na potrzebujące słońca, np. oleander, hibiskus, (ketmia, róża chińska), wciąg męczennica i na lepiej rosnące w półcieniu zaślaz, (klonik, abutilon), trzmielina. Szeroko krzewiące się, niezbyt wysokie rośliny sadzimy w misach.

Ustawianie donic

Bądź w skrzynkach i ustawiamy na parapetach czy balustradach. Na słoneczne stanowiska nadają się pelargonie, petunie, rączniki i inne kwiaty letnie. Natomiast półcień lubią fuksje, begonie bulwiaste, balsaminy. Wszystkie one kwitną od maja do mrozów. Bardzo ciekawie wyglądają rośliny wyrastające wprost zwierzchni tarasu. W tym celu nie pokrywa się całego tarasu płytami, a pozostawia wolne miejsca, w których przygotowuje się grzędy. Ziemia w nich powinna mieć 25 cm głębokości i przepuszczalne podłoże, tak aby za szybko się nie zakwaszała. Posadzić na nich można wiele niskich drzewek, krzewów, kwiatów letnich, roślin celowych i bulwiastych. Słupki i różne podpory typu pergoli należy ozdobić pnączami. Jednoroczne rośliny pnące wymagają więcej pracy, ale mają tę zaletę, że co roku można co innego uprawiać. Polecenia godną jest np. sępota kobea (Cobaea), wilec (Ipomoea, Pharbitis), tunbergia (Thunbergia). Również z boku można znaleźć miejsce na czerwoną fasolę i jednoroczny japoński chmiel.