Twarda roślinność
Walka z twardą roślinnością najtrudniejsza jest w miejscach płytkich, gdyż potrzebna jest warstwa wody dla przykrycia ściętych łodyg roślin. Aby uniknąć płycizn w dużych stawach, wydziela się z nich płytkie miejsca, tam gdzie głębokość stawu dochodzi do 40-50 cm. Płycizny te oddziela się od stawu specjalnymi groblami. W małych stawach, np. w przesadkach pierwszych, łatwiej jest nie dopuścić do zarastania, gdyż dno tych stawów jest corocznie orane, wapnowane i nawożone. W stawach czystych, nie porośniętych twardą roślinnością, wykorzystanie karmy jest znacznie większe, a wszelkie zabiegi mające na celu nawożenie lub polepszenie stanu sanitarnego dają efekty nieporównanie większe niż w stawach zapuszczonych. Przed inwazją dzikiej ryby zabezpiecza się stawy kratami lub siatkami umieszczonymi na dopływie wody. Ilość dni ciepłych w okresie hodowlanym oraz wystarczająca ilość wody dla podtrzymania pełnego zalewu stawów są to czynniki, które odgrywają niepoślednią rolę w wydajności stawów.

Woda
Woda ma szereg właściwości fizycznych, odróżniających ją od powietrza. Jedną z tych właściwości wody jest jej wysokie ciepło właściwe. Dlatego wody nagrzewają się wolniej od powietrza, ale też wolniej oddają ciepło do otoczenia. Woda w porównaniu z dobowym maksimum termicznego powietrza, które przypada pomiędzy godziną 13.00 a 14.00, osiąga najwyższą temperaturę o dwie godziny później (około godziny 16.00). Drugą charakterystyczną cechą wody jest jej wysokie ciepło topnienia i parowania oraz szczególna zdolność rozszerzania się w czasie zamarzania. Dzięki tej właściwości, mimo niskiej temperatury otoczenia i wytwarzania się pokrywy lodowej, wewnątrz zbiornika pozostaje ona ciepła, co umożliwia życie organizmom wodnym. Temperatura. Spośród szeregu czynników geograficznych temperatura wywiera dominujący wpływ na klimat wodny. Źródłem ciepła w wodzie, podobnie jak na lądzie, jest słońce. Woda w stawach wskutek oddziaływania gleby dna stawowego nagrzewa się szybciej w porównaniu z wodą w jeziorach.

Przewietrzanie komór
Komory pracujące na tak zwanej zasadzie złóż biologicznych muszą być stale przewietrzane, aby bakterie tlenolubne tworzące błonkę mogły spełniać swoje zadanie. Osad czynny. Metoda osadów czynnych polega na koagulowaniu zawiesiny w ściekach również za pomocą organizmów żywych, ale w środowisku wodnym. W tym celu kłaczkowate skupienia bakterii wprowadza się do surowych ścieków. Ponieważ bakterie wymagają od normalnego rozwoju dodatku tlenu, zachodzi potrzeba napowietrzania ścieków i mieszania ich w celu równomiernego rozprowadzania w kanałach, w których odbywa się oczyszczanie. Bakterie odżywiają się substancjami organicznymi ścieków i powodują ich oczyszczanie w ciągu kilkunastu godzin. Do naturalnych biologicznych metod oczyszczania ścieków zaliczyć należy pola irygowane, pola filtracyjne oraz stawy i jeziora. Jeziora ze względu na znaczne oddalenie od większych ośrodków przemysłowych są w mniejszym stopniu narażone na zanieczyszczenia. Gospodarstwa stawowe czasem mogą uchronić się zamknięciem dopływu od fali zawierającej śmiertelne dla ryb stężenie substancji trujących.

Kwasowość wody
Kwasowość wody świadczy na ogół o zachodzących w niej procesach rozkładowych, w związku z czym odbierany jest wodzie niezbędny dla życia ryb tlen, a wydzielane są niepożądane produkty towarzyszące gniciu. Kwasowość wpływa ujemnie na zdolności produkcyjne wód rybnych oraz pogarsza stan sanitarny i zdrowotny środowiska wodnego. Wielkie straty w gospodarstwie rybnym powodowane są różnego rodzaju chorobami nękającymi ryby. Najgroźniejszą chorobą karpi jest posocznica, przybierająca często rozmiary epizootii. Wiele chorób powstaje wskutek atakowania ryb przez pasożyty zewnętrzne i wewnętrzne. Pasożyty wyczerpują poza tym bezpośrednio organizmy ryb i mogą być przyczyną ich śmierci. Szczególnie groźne są dla młodszych roczników oraz ryb słabszych, niedorozwiniętych. Wraz z dopływającą wodą łatwo może przedostać się do stawów ryba dzika drapieżna i niedrapieżna, jeżeli nie istnieje przeciw temu odpowiednie zabezpieczenie dopływu. Ryby dzikie drapieżne niszczą bezpośrednio rybę hodowaną przez pożeranie jaj, łącznie zaś z rybami nie-drapieżnymi stanowią mało użyteczny chwast rybi, zubożający zasoby pokarmowe stawu.

Kwiaty

Zielony kolor jest lekarstwem dla zmęczonego wzroku. Patrząc na naturalną zieleń, nasze oczy relaksują się. Puste parapety wyglądają w mieszkaniu ponuro. Same firany, nawet jak najbardziej eleganckie, nie wystarczą. Warto pomyśleć o jakichś kwiatach. Bardzo efektownie prezentują się pnącza, ale te najlepiej powiesić na kwietniku na ścianie. Wybór odpowiednich kwiatów na parapet zależy także od tego, jak bardzo nasłonecznione jesz pomieszczenie. Nie wszystkie kwiaty lubią cień, tak jak nie wszystkie lubią bardzo dużo słońca. Zanim podejmiemy decyzję o zakupie, warto sprawdzić, które z nich możemy ustawią na swoim parapecie. Jeżeli już mamy swoje upragnione kwiaty, musimy pamiętać o konieczności pielęgnacji. Rośliny nie mogą żyć bez wody i trzeba im systematycznie ją dostarczać, aby nam nie uschły. Najmniej pielęgnacji wymagają kaktusy. Nie potrzebują aż tak częstego podlewania, jak reszta kwiatów, ale potrafią wyglądać równie efektownie, zwłaszcza kwitnące kaktusy. Jednakże z kaktusami należy obchodzić się ostrożnie. Część z nich jest trująca, a kolce mogą poranić nasze ręce.

Basen w ogrodzie

Basenu nigdy zatem nie będziemy sytuować w środku tego naszego wyśnionego placyku wypoczynkowego. Projektując kształt basenu należy pamiętać o tym, że woda jest zimna, a poza tym, że zwykle uważana jest za jego najważniejszą i najefektowniejszą częścią składową. Aby nie odwracać od niej uwagi, kształt basenu powinien być możliwie prosty; okrąg, kwadrat lub prostokąt wydają się najodpowiedniejsze. Decyzja nadania bardzo nieregularnego kształtu może łatwo doprowadzić do utworzenia kiczowatego „jeziorka”. Przy budowie basenów należy dobrze przemyśleć wszystkie szczegóły i starannie je wykonać. Każdy zbiornik wodny basenowy czy też nie, musi być przede wszystkim szczelny. Osiąga się to różnymi ludowymi sposobami, stosując rozmaite naprawdę materiały. Najprostszą metodą jest uszczelnienie dna wypalaną gliną, która powinna być odpowiednio tłusta, posmarowana olejem i nie zanieczyszczona piaskiem ani chwastami, bo inkrustacji nie lubimy. Przy tym nie bez znaczenia jest odległość, z jakiej możemy pobrać glinę i związane z tym koszty transportu.

Choroby róż

Niewłaściwej uprawy i nieodpowiednich warunków pogodowych najładniejsze kwiaty są opanowywane przez choroby (rdza na liściach, czarna plamistość liścia róży, mączniak prawdziwy) i szkodniki (mszyce, skoczek różany, obnażacz różówek i inne) Przeciwko najważniejszym ssącym szkodnikom; jak mszyce i skoczki można stosować, np. nieszkodliwy dla pszczół i innych owadów Neudosan. Do zwalczania obnażacza różówka stosuje się nieszkodliwy dla pszczół preparat, np. Spruzit. Przeciwko chorobom pochodzenia grzybowego można zapobiegawczo stosować pewne środki. Przy oznakach niedoboru składników pokarmowych co tydzień opryskuje się róże preparatem Algan. Ten środek działa pobudzając naturalną odporność roślin. W okresie początkowym pojawienia się chorób grzybowych polecane jest stosowanie preparatu NeudoVitał. Przykrycie gleby i dostateczne nawadnianie sprzyja wzmocnieniu zdolności obronnych rośliny.

Zimowe cięcie

Ponieważ cięcie zimowe możliwe jest od połowy listopada słabe, stare jabłonie i grusze powinny być cięte (odmładzane) właśnie wówczas, najpóźniej do początku lutego. Na ciecia przeświedające silniej rozrastających się drzew pestkowych mamy do dyspozycji czas od grudnia (patrz tam) do lutego. Drzewa silnie rosnące, które nie chcą kwitnąć, powinny być poddane silnemu zabiegowi ciecia możliwie jak najpóźniej, w marcu/kwietniu, przed kwitnieniem. Od końca lutego mogą być cięte te wszystkie drzewa, które co najmniej od 4-5 lat rosną na miejscu stałym. Dla orzechów włoskich termin ten na terenach o łagodnym klimacie jest korzystniejszy niż lato. Pogoda powinna być sucha i bez mrozu. Rany powstałe wskutek cięcia zasmarować środkiem do gojenia ran. Drzewa pestkowe ciąć możliwie pokryte liśćmi: czereśnie w lipcu, wiśnie, śliwy, brzoskwinie, morele w sierpniu do połowy września. Zaniedbane cięcia letnie można powtórzyć w lutym/marcu. Im więcej pędów zostawiliśmy, tym wcześniej (w lutym) powinny być obcięte.

Odstojnik
Odstojniki obliczone są na przetrzymanie wód ściekowych w ciągu jednego dnia, gdyż przy dłuższym przetrzymywaniu zachodzi obawa powstawania procesów gnilnych. Odstojniki te należy oczyszczać co 2-3 dni. Po oczyszczeniu z zawiesin i tłuszczu ścieki są 3-5-krotnie rozcieńczane czystą, dobrze natlenioną wodą i dopiero w tym stanie. W niektórych gospodarstwach stawowych ścieki miejskie są bardziej gruntownie oczyszczane przez przepuszczenie wody ściekowej przez filtry aż do otrzymania 5% początkowej ilości zawiesin. Wprowadzone do specjalnie zbudowanych stawów rybnych. Jak wiadomo, natlenianie wody przez rośliny zielone odbywa się w czasie naświetlania ich promieniami słonecznymi, wobec tego najlepiej w dzień doprowadzać do stawów mieszaninę rozcieńczoną, w nocy zaś – jedynie czystą wodę, przy czym stosunek ścieków do wody rozcieńczonej należy obliczać na pełne 24 godziny. Przy zakładaniu stawów ściekowych pożądane są tereny osuszane, przewiewne. Żyzność ich nie odgrywa roli, gdyż ryby żywią się niemal wyłącznie organizmami wyhodowanymi na substancjach przyniesionych przez wody ściekowe.

Wydajność stawów rybnych
Wydajność tych stawów może być bardzo duża i dochodzić do 10-12 q z 1 ha. Stawy rybne zasilane ściekami miejskimi powinny mieć kształt prostokątny, a najlepiej kolisty lub sześcioboczny. Kształt ten daje możność równomiernego doprowadzania wody do całego stawu, aby przemiana materii w całym stawie miała przebieg jednakowy i ścieki nie koncentrowały się w pobliżu dopływu. Przy kształcie stawu zbliżonym do koła dopływy do stawu rozmieszcza się w kilku miejscach na jego obwodzie, odpływ zaś znajduje się w środku stawu, przy czym kanały osuszające umieszczone promienisto umożliwiają dokładne odwodnienie dna stawu. Przynajmniej w dwóch położonych naprzeciwko siebie miejscach doprowadzony jest samodzielny i obfity dopływ wody czystej, którym w razie nagłej potrzeby można będzie dowolnie dysponować. W celu jak największego nasycenia tlenem wody i mieszaniny ściekowej pożądane jest, żeby woda dopływająca panowała swym poziomem nad terenem zalewowym, tak aby wpadała ona do stawów i pewnej wysokości, rozbijana na kaskadach.

Rośliny trujące

Baldaszków, które mają tylko z jednej strony 3 zwisające, proste płatki, trochę dłuższe niż baldaszek; ponadto przy roztarciu kawałka rośliny brak korzennego zapachu prawdziwej pietruszki. Wśród odmian pietruszki o kędzierzawych liściach blekot nie zmyli oczu. Następnym trującym baldaszkowatym jest szczwół plamisty. Z racji ostrego zapachu moczu może być niekiedy mylony z liśćmi cebuli, korzeniami pasternaku lub chrzanu, owocami anyżu, kopru włoskiego i kminku, które zresztą pachną przyjemnie. Psianka czarna z białymi kwiatami i czarnymi jagodami jest bardzo rozpowszechniona, a działa wymiotnie i silnie przeczyszczające Jeszcze bardziej niebezpieczny jest lulek czarny. Należy bardzo uważać zarówno na nasiona, jak i korzenie. Bieluń dziędzieżawa ma lejkowatą, białą koronę kwiatu z pięciopłatkowym brzegiem, owocem jego jest kolczasta torebka, przypominająca kasztany. Liście i nasiona zawierają narkotyczną, trującą daturynę. Młode liście bielunia można pomylić ze szpinakiem. Po dotknięciu

Chwasty trujące

Rośliny ręką należy uważać, aby nie dotknąć twarzy i oczu: ręce należy szybko umyć. Mniej lub bardziej trujące są wilczomlecze; niektóre z nich występują w ogrodach jako chwasty. Wszystkie części wydzielają biały, mleczny sok szkodliwy wewnętrznie, a także podrażniający oczy. askier o lśniących, żółtych, pięciopłatkowych kwiatkach rośnie przeważnie na użytkach zielonych. W stanie zielonym jest trujący i powoduje owrzodzenie skóry. Przestęp dwupienny o czarnych lub czerwonych owocach i bluszczowatych, jasnozielonych liściach i wąsach zawiera w korzeniach i jagodach trujący glikozyd. Uwagi dodatkowe. Rośliny drzewiaste przy ścianach często cierpią z powodu niedoboru wody i potrzebują więcej podlewania niż pozostałe rośliny ogrodowe. Przy podlewaniu należy położyć wąż na ziemi, aby woda wolno spływała, a położona pod strumień wody drewniana podkładka ochroni przed wypłukaniem korzeni. Dokarmianie większości roślin jest konieczne w czasie głównego ich wzrostu i rozwoju. Jeśli mamy do dyspozycji.

Zbiorniki rzeczne
Będą tu należały zbiorniki zasilane wodą z rzek, źródeł, kanałów, jezior itp. Powierzchnia zalewu gospodarstwa stawowego opartego na stałym dopływie jest uzależniona od ilości możliwej do pobrania wody z cieku naturalnego. Stawy zamknięte (nieprzepływowe) są to zbiorniki, gdzie poza pokryciem strat wywołanych parowaniem i przesiąkaniem nie dopływają i nie przepływają przez stawy zbyteczne ilości wody. Zbiorniki zamknięte mają większą zdolność produkcyjną niż zbiorniki przepływowe. Nadmiar wody przechodzącej przez stawy przepływowe oziębia wody stawowe, wyługowuj e mineralne składniki dna, porywa z sobą wylęgłe na wygrzanej wodzie skorupiaki i przeszkadza przebiegowi pożytecznych procesów biologicznych, jakie mają miejsce w spokojnej, należycie wygrzanej wodzie. Stawy przepływowe, które przepuszczają wody normalne i wielkie, trudno jest osuszyć, ochronić przed wtargnięciem ryb dzikich oraz poddać zabiegom melioracyjnym i nawożeniu; stawy takie narażone są często na niebezpieczeństwo przerwania grobel podczas przejścia wielkich wód w czasie powodzi wiosennych lub letnich.

Stawy pompowane
Stawy zasilane wodą pompowaną. Dopływ wody pompowanej ma charakter okresowy, zależny od rodzaju i czasu trwania pracy silnika. Okresowość może być mniej lub więcej regularna, jeżeli siła napędowa zależy jedynie od węgla lub ropy, albo też zmienna, jeżeli silnikiem poruszającym pompę będzie turbina wietrzna lub wodna. Silnik cieplny może pracować około 12 godzin na dobę. Przy intensywnej eksploatacji można przedłużyć jego pracę do 16 godzin na dobę. Dłuższa praca, aczkolwiek możliwa, wymaga jednak nocnej zmiany; trudniejszy jest wtedy nadzór i obsługa. Przy obliczeniach instalacji pompującej z zastosowaniem silnika cieplnego zakłada się, że w okresie zalewania stawów intensywność pompowa. Koniecznym warunkiem jest doprowadzenie ścieków miejskich w stanie świeżym w należytym rozcieńczeniu czystą wodą silnie nasyconą tlenem. Ścieki przed ich wprowadzeniem do stawów rybnych powinny być oczyszczone z grubszych zawiesin oraz tłuszczu w specjalnie wybudowanych zbiornikach wstępnych, pełniących rolę odstojników.

Mroźne niebezpieczeństwo

Pod wpływem mrozu tworzą się w komórkach kryształy lodu. które korę rozrywają. Popękana kora unosi się nad drewnem, wysycha i zwija do środka, co może spowodować zakłócenia w odżywianiu, a zarodniki szkodliwych grzybów (rak i zgorzel) mogą wnikać przez rany. Można zabezpieczyć się przed większymi szkodami starając się po każdej mroźnej nocy, po której następuje słoneczny dzień, skontrolować drzewa zwracając uwagę nawet na słabe przebarwienie kory. Świeże szczeliny lodowe owijamy silnie mocnym sznurkiem lub przybijamy specjalnymi pineskami i smarujemy rysę Bayletonem lub inną maścią sadowniczą, aby zapobiec dopływowi powietrza. Jeżeli podczas podobnych warunków pogodowych światło słoneczne odbijanejest przez śnieg na pień, mogą powstać innego rodzaju uszkodzenia kory – płyty lodowe. Początkowo na pniach pojawiają się wyraźne pęcherze, a później odskakują płatami przylegające partie kory i spadają na ziemię. W tym przypadku ważne jest, aby brzegi ran obciąć i posmarować Bayletonem, aby się zagoiły.

Bielenie drzew

Bielenie zapobiega szkodom spowodowanym przez przymrozki. Do tego celu dobre są handlowe preparaty np. „310-Baumanstrich” lub „Weis sanstrich” do drzew. Używane powszechnie mleko wapienne (na 101 wody 3 kg wapna palonego i 250 g proszku kazeinowego) odciąga wodę z młodej kory, przez co mogą powstać szkody spowodowane wysuszeniem. Przed bieleniem zeskrobać luźny korek – zazwyczaj robi się to dopiero na wiosnę. Również ocienienie południowej strony pnia zabezpieczy przed szkodami spowodowanymi mrozem. W tym celu ustawia się deski lub nakłada „falistą” tekturę, karton, słomę, gałązki świerkowe itp. Luty i marzec są najodpowiedniejszymi miesiącami do przeprowadzania cięć Jeżeli drzewa owocowe fachowo przytniemy na 6-8 tygodni przed wypuszczaniem pąków, wówczas możemy liczyć na szybsze gojenie się ran. Co prawda zdarza się, że w trakcie ruszania soków cenne materiały zapasowe mogą być stracone. Zahamuje to wzrost młodszych, silnie rozrastających się drzew, starsze zaś tak osłabi, że tylko z trudem wyzdrowieją.

Zwarte koryto
W bardziej zwartych korytach woda płynąca z większymi głębokościami wolniej się nagrzewa niż woda płynąca z niewielkim spadkiem i z niewielką głębokością. Dla wygody manipulacyjnej warto jest mieć w gospodarstwie karpiowym kilka niewielkich stawów o głębokościach wody 1-1,5 m. Stawki takie używane są do przejściowego i oddzielnego przetrzymywania ikrzyć i mleczaków; pomocne są one przy sortowaniu ryby oraz służyć mogą jako podręczne magazyny do przechowywania ryby konsumpcyjnej dla własnej potrzeby personelu gospodarstwa. Obecnie wymaga się, ażeby każde gospodarstwo posiadające tarlaki i produkujące narybek miało kilka stawów tzw. tarlakowych dla odchowu tarlaków po tarle. Są to niewielkie stawki osuszalne o powierzchni 0,5-3 ha i głębokości 0,8-1,2 m. Przechodząc do podziału technicznego należy scharakteryzować po-, szczególne rodzaje stawów. Stawy opadowe zasilane są wodą pochodzącą z opadów i nie mają stałego dopływu. Zalewane są wczesną wiosną wodami z roztopów śnieżnych i uzupełniane w sezonie hodowlanym okresowo, zależnie od częstotliwości i natężenia deszczy.

Stawy opadowe
Stawy opadowe należy rozbudowywać bardzo ostrożnie, uzależniając obszar ich od powierzchni zlewni, z której spływy zasilają staw, od konfiguracji terenu i jego przepuszczalności. Straty na przesiąkanie ze stawów powstają przeważnie wzdłuż linii grobel, przez podłoże gruntu. Najbardziej pożądanym terenem pod budowę stawów opadowych będą naturalne szerokie zagłębienia w postaci kotlin wysoko wzniesionymi brzegami. Woda w takich stawach utrzymuje się nawet w czasie długotrwałej suszy, straty na przesiąkanie mogą być liczone tylko wzdłuż zewnętrznej linii grobel i będą nieznaczne w stosunku do powierzchni zalewu. Wydajność stawów opadowych zależy w dużej mierze od charakteru i kultury rolnej zlewni. Stawy położone wśród pól, z których podczas deszczy nawalnych spływają ścieki niosące wartościowe składniki spłukane z wygrzanej roli mogą być nawet bardzo wydajne. Stawy oparte na stałym dopływie wody. Do kategorii tej zaliczamy wszystkie stawy, których zalew i uzupełnienie odbywa się w sposób ciągły.

Roboty ziemne
Ponieważ koszty budowy gospodarstwa stawowego w dużej mierze zależą od ilości robót ziemnych, w praktyce więc dopuszczalne są większe głębokości, dochodzące do 1,80 m w dolnych partiach stawu; przez to otrzymuje się większe stawy, lecz w mniejszej ilości, co wpływa na obniżenie ogólnych kosztów. Magazyny są to regularnych kształtów zbiorniki kopano-sypane, o równomiernych głębokościach – 1,60–2,00 m i powierzchni dna – 200-1500 m2. Wydłużony kształt magazynu pozwala na zaciągnięcie sieci pod lodem na całej jego szerokości, staranne zaś wykonanie dna i skarp – na łatwe zebranie ryby. W niektórych gospodarstwach stawowych zakładane są w magazynach drewniane bariery umieszczone pod poziomem wody. Bariery te służą do podtrzymywania lodu podczas spuszczania wody z magazynu i umożliwiają bezpośrednie odławianie ryb pod lodem, bez kosztownego wyrąbywania i usuwania lodu. W dnie dużych magazynów pozostawia się niekiedy wyniosłości w postaci grobelek, o które wspiera się lód, co ochrania ryby od zgniecenia i umożliwia spokojne ich wybranie po opuszczeniu wody.

Magazyn
Przy wyborze miejsca na magazyny należy wziąć pod uwagę, aby między poziomem wody w magazynie a poziomem wody w odprowadzalnikach istniała różnica wynosząca’ około 60 cm, co umożliwia zastosowanie napowietrzania wody i wynikającą stąd możliwość większego zagęszczenia ryb. Poza wyszczególnionymi stawami, które stanowią właściwy trzon gospodarstwa karpiowego, niekiedy buduje się dodatkowe zbiorniki wodne dla celów specjalnych. Zaliczyć tu należy tzw. ogrzewalniki. Są to płytkie stawy o niewielkiej powierzchni zalewu (0,1-0,2 ha), w których przed wprowadzeniem wody do stawów wycierowych pod wpływem słońca nagrzewa się woda do temperatury 15-17°. Ogrzewalniki znajdują zastosowanie tylko tam, gdzie dopływająca woda ze względu na swoje pochodzenie jest chłodna (źródła, rzeczki i strumienie obficie zasilane wodami gruntowymi bądź też płynące w głębokich lub zacienionych korytach itp.). Pewien wpływ na opóźnianie się ogrzania wody w doprowadzalnikach ma charakter przekroju poprzecznego doprowadzalnika.